ما سوخته گان سوختۀ عشقِ خدائیم

                                   ما مظهـرِ آزادگی و مهــــــــر و وفائیـم

ما را به سراپردۀ اسرار مکانی است

                                   آنجا همه فـارغ ز غم و چون و چرائیـم

مرأتِ دل مــــــــــــا شده آئینۀ دادار

                               روشندل و صـافی دل و بی رُوی و ریائیـم

آتشکدۀ عشقِ ازل سینۀ مــــا بود

                                   از خویش رها گشته همه محوِ ولائیـم

مستیم و نوای دل ما نغمۀ عشق است

                                 رندیــم کــــه، منــصورِ ســــرِ دارِ بلائیـم

اسرارِ خدا را نتوان گفت به هر کس

                                  خاموش نشستیم و رها از من و مائیم

مواّج  بُوَد بحـــــرِ دل ما  ز محبــــت

                                  سر تا به قدم غـــرقۀ دریـــــای صفائیم

اندیشۀ ما متصلِ مبدأ اعلی است

                                  در پوست نگنجیم که از خویش جدائیم

صابر سخنِ نغز تو از عالمِ قدس است

                                  خوش باش و بگو بلبلِ پُر شور و نوائیم

دو بیتی گوی این عهد و زمانم

چو بلبل در گلستان نغمه خوانم

اثر ماند ز صابر رند و مست است

بگوید خادمِ دیرِ مغانم

بلبلِ دل شیدا نغمه خوان و گویا بود لا اله الا هو

از نسیمِ نوروزی لاله ها فرح زا بود لا اله الا هو

هر طرف که خم می شد شاخه درختِ بید

شاخ و برگ گویا بود لا اله الا هو

زیر و بم در این عالم، قطره قطره آب و نم

جوی و نهر و دریا بود لا اله الا هو

قمری و دگر طوطی، صلصل و همای عشق

نغمه خوان و شیدا بود لا اله الا هو

هم جماد و هم حیوان، هم نبات و هم انسان

ذکرشان ز مولی بود لا اله الا هو

عارفِ جهانِ حق ناظر است و هم ذاکر

او رها ز سودا بود لا اله الا هو

هر چه در جهان باشد ظاهر و نهان باشد

سیر او به بالا بود لا اله الا هو

می شود روان روشن از تجلیِ جانان

روح و جان توانا بود لا اله الا هو

سالکِ صراطِ عشق صابرِ خدابین است

خوش کلام و شیوا بود لا اله الا هو

ما سَر و جان، در هوایِ وصلِ جانان داده ایم

هستی خود را ز کف بس سهل و آسان داده ایم

پایمالِ غصه و رنجیم در دنیای هجر

مهرِ جانان را خریدیم و سر و جان داده ایم

با همه خلقِ جهان صلحیم و در پیکارِ نفس

ما به عقل خرده بین و نفس، فرمان داده ایم

در دلِ ما آتش عشقی فروزان شعله ور

جان به راهِ عشقِ آن سلطانِ خوبان داده ایم

ما پریشانیم گر جمعیم گر تنها شدیم

دل به پیچ و تابِ آن زلفِ پریشان داده ایم

ما به راهِ هجر و رنج و نامرادی صابریم

ترکِ هستی کرده ایم و جان به جانان داده ایم

مست و خراب باده گلفام گشته ایم

آسوده دل ز غصه ایام گشته ایم

دیدیم خاص و عام مقید به شهرتند

از نام هم گذشته و بد نام گشته ایم

خو کرده ایم با دلِ دیوانه روز و شب

فارغ ز فکرِ اول و فرجام گشته ایم

جز شورِ عشق در سرِ پُر شورِ ما نبود

پیمانه نوش و هم نفسِ جام گشته ایم

چیزی نگشت مایه آرامِ جانِ ما

در پنجه محبتِ دل، رام گشته ایم

ممنون ز دیده ایم، ز دل می برد ملال

گریان، رها ز وحشت و آلام گشته ایم

صابر شدیم و باخبر از رازِ دوستی

با فکرِ دوست ساکت و آرام گشته ایم

خواهی رها شوی ز بلا، یاعلی بگو

خواهی رسی به اصلِ ولا یاعلی بگو

الحق مع العلی و مع الحق علی بخوان

تا پی بری به رازِ خدا یاعلی بگو

حُبِّ علی جنان بود و قهرِ او سعیر

خواهی شوی ز خویش رها یاعلی بگو

ذکرِ علی عبادت و یادِ علی بهشت

از صدقِ دل به صبح و مسا یاعلی بگو

دانی علی به قاتلِ خود رحم کرده است

بینش طلب ز مهر و وفا یاعلی بگو

هر دم به عشقِ روی علی دم زدن خوشست

چون عارفانِ بزمِ صفا یاعلی بگو

یا قاهر العدو و یا والی الولی

با قلبِ پاک و نور و ضیا، یاعلی بگو

یا مظهر العجائب و یا مرتضی علی

زین هستی دوروزه جدا یاعلی بگو

صابر به درگهِ کرمش سرنهاده است

گوید به شور و شوق و نوا یاعلی بگو

امشب به یادِ دوست چو پیمانه می زنم

دستِ طلب به دامنِ جانانه می زنم

سر می نهم به خاکِ رهِ پیر می فروش

من بوسه ها به درگه میخانه می زنم

تا آشنای عشق شدم غافلم ز خویش

هر صبح و شام نغمۀ مستانه می زنم

تا بوریای فقر بود مسندم، بدان

پا بر بساط و حشمتِ شاهانه می زنم

تا هست روح در بدن و جان به قالبم

دم از وفای دست صمیمانه می زنم

دل گشته است مخزنِ راز و صفای عشق

کی دم ز حرف و قصه و افسانه می زنم

صابر شدم به گوشه غم می برم پناه

از جامِ عشق، بادۀ صبحانه می زنم

در خراباتِ مُغان رطلِ دمادم می زنم

پشت پا بر غصه و اندوهِ عالم می زنم

جام بگرفتم به کف از همتِ پیرِ مغان

دم ز مهرِ رهبرِ پیرِ مکرم می زنم

نغمه سازِ مرا با گوشِ هوشِ جان شنو

خوش به مضرابِ هنر گه زیر و گه بم می زنم

پای کوبان دست افشان ساغرِ صهبا زدم

طعنه بر اسکندر و بر مسندِ جم می زنم

فانی فی اله گردیدم ز فیض و لطفِ عشق

دم ز ذکرِ ذاتِ غیب و اسمِ اعظم می زنم

سالکِ وادی عشق و رهرو کوی دلم

از ولای شهریارِ مُلکِ دل دم می زنم

صابرِ کرمانی روشندل و وارسته ام

کوسِ عشرت بر سرِ اندوه و ماتم می زنم

به باغِ عشق من آن بلبلِ خوش الحانم

به بوستانِ هنر روز و شب غزلخوانم

کسی نبود که مستم کند به نیم نگاهی

کسی نبود که آتش زند به خرمنِ جانم

کسی نبود که گوید تو از کدام دیاری

کسی نگفت چه شوری بود به روح و روانم

کسی خبر نشد از رنجِ بی کرانه عشقم

کسی نگفت چرا خسته دل، پریشانم

ز یُمنِ همتِ پیرِ مغان شدم سرمست

شرابِ ناب بنوشم ز لطفِ جانانم

ز شورِ عشق و جنون، عاشقی وفاکیشم

به راهِ معرفتِ دوست، اهلِ عرفانم

اگر چه صابر مستم ولیک شام و سحرگه

رسد به گوشِ فلک شورِ عشق و افغانم

چه خوش در عالمِ وحدت همیشه مات و حیرانم

یکی گویم یکی جویم یکی خوانم یکی دانم

چو دل شد روشن از نورِ محبت، عرشِ اعلی شد

هزاران سال در فطرت مقیمِ عرشِ رحمانم

دلم مرات شد تا نقش‌ها گیرد ز غیبِ جان

که گردد روشن از نورِ صفای عشقِ حق جانم

بود ساقی خدا، می باده صافِ خُمِ وحدت

که مستی می‌کند ز آن می، دلِ محزون و نالانم

به هر کس بنگرم در بندِ سیم و زور و زر باشد

من از اندیشه این مردمِ خودخواه گریانم

هدف مبهم بود مقصود ناپیدا و رَه پُر خَم

منِ آواره در این دشت، سرگردان و حیرانم

سخن کوتاه کن صابر، خموشی رازِ حق باشد

مگو در عالمِ عشق و محبت زار و پژمانم