|
| ||
|
سخن روز |
شب شد بُت مهلقا نیامد آن شاهدِ بزمِ ما نیامد
شب شد رُخِ زهره جلوهگر شد رامشگرِ دلربا نیامد
باشد ز غمش گره، به کارم آن یارِ گرهگشا نیامد
کامم نشد از وصال شیرین افسونگرِ خوشادا نیامد
تابنده ستارۀ سحر شد مهرِ دلِ من، چرا نیامد؟
چون خاک شدم به زیر پایش آن دلبر، بیوفا نیامد
یک لحظه دلم قرار نگرفت پیکِ خوشی صبا نیامد
آرامشِ جان و خاطر و دل در بزمِ صفای ما نیامد
رخشنده نشد جمالِ ماهش آن مظهرِ حقنما نیامد
صابر ز غمش غزلسرا شد آن نوگلِ باصفا نیامد برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۲۲۵ [ پنجشنبه ۱۴۰۴/۰۹/۲۷ ] [ 22:10 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
