ندیده دیدهٔ عالم کسی بسانِ علی
که به ز درّ و گهر، حکمت و بیانِ علی
میانِ کعبه ز امرِ خدا تولد یافت
ببین کرامتِ حق را به داستانِ علی
ز لافتی ببری پی به قدرتِ ذاتش
همیشه ذکرِ خدا بوده بر زبانِ علی
ز علم و زهد و شجاعت یگانه بوده به دهر
بُرون ز حدّ تصور بوَد جهانِ علی
ولای اوست کلیدِ بهشت و بابِ نجات
به زیر وبم متجلّی بود روانِ علی
ز قدرتش نتوان دم زدن که بی مثل است
نهاده جن و مَلَک سر به آستانِ علی
علی ولیِّ خدا یارِ احمدِ مرسل
احاطه کرده جهان را فروغِ جانِ علی
بخوان کلامِ یدالله فوقِ ایدیهم
در آسمان و زمین قدرتِ عیانِ علی
ز مهر او بطلب، کوثر و بهشت و نعیم
که هست مقصد و مقصودِ ما جنانِ علی
امیرِ مُلکِ ولا بود و سرور و مولا
سبق ز عالمیان بُرده آن توانِ علی
ز علم و داد به محراب شد شهیدالحق
هزار جان به فدای غمِ نهانِ علی
ز بینشان اثری در وجودِ اهل ولاست
ز واصلانِ حقیقت بجو نشانِ علی
سخن به مدحِ علی روز و شب بگو صابر
صفای دل دهدت خوی مهربانِ علی
برچسبها:
کاروان شعر,
غزل شماره ۸۴۲