سخن روز

پيوندهای روزانه

ز عشق روی تو ای نازنین گلِ نازم

همیشه هست غم و رنج و غصه دمسازم

توئی شکوفه خندانِ بوستانِ وصال

به یادِ روی تو سرمست و نغمه پردازم

برای من شده بابِ صفای باطن باز

برای صیدِ معانی و معرفت بازم

در این زمانه غریبم کسی در این عالم

نگشته واقفِ اسرار و محرمِ رازم

دو بالِ شوق، عنایت خدا  نموده به من

در آسمانِ نشاط و صفاست پروازم

بیا به مجلسِ ما باده نوش و شادی کن

که سازِ عیش و طرب ساز گشته از سازم

کلامِ صابر بی دل بود ترانه عشق

رسد به گوشِ دلِ اهلِ راز آوازم

 


برچسب‌ها: زندگی نامه
[ جمعه ۱۳۸۹/۱۰/۲۴ ] [ 7:33 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
دوش دیدم غلغل و آشوب در میخانه بود

                                        رشک فردوس برین آن مجلس شاهانه بود

پیر روحانی مبین بود و ساقی پیشوا

                                       جلوه ی نور ازل در ســــــــــاغر و پیمانه بود

ساقی روشن روان آمد سر خم را گشود

                                       دور ز آن بزم حقیقت  زاهـــــــد و بیگانه بود

باده نوشان را دمادم داد رطل و جام می

                                      هر طرف شور و نوای نغمه ی مستـــانه بود

لطف ساقی شامل مجنون و عاقل گشته بود

                                     مست و بی خود هر طرف دیوانه و فرزانه بود

عاقل از یک جرعه ی  آن باده شد سر مست عشق

                                   در سمــــا و وجـــد و شادی، واله و دیوانه بود

شمع رخ افروخت ، ساقی در میان انجمن

                                  گرد روی انــــــــور او هـــــــــــــر دلی پروانه بود

از برای اهل ذوق و شوق، بزم انس دوست

                                  مسجــــــد و دیـــر مغــان و کعبــه و بتخانه بود

کنج دل شد مخزن گنج محبت از ازل

                                 جای گنج شایگان در گوشــــــــــه ی ویرانه بود

تا به کی از خود پرستی دم زنم از ما و من؟

                                 ترک خود خواهی کنــم، این نکته ی جانانه بود

صابر کرمانی از ظاهر پرستان کن حذر

                                  کاین سخن گفتار نغز اوست، کـی افسانه بود 


                              

[ سه شنبه ۱۳۸۸/۱۲/۰۴ ] [ 13:7 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]

     حسين حماصيان متخلص به صابر كرماني از اكابر عرفا و اجله شعرا و علماء عصر حاضر مي‌باشد. اين مـرد بزرگ با جمع فضـائل حميده باطني به همــراه سـعي و تلاش بي‌وقفه در كسب علوم ظاهري مصداق كامل، اكمل مكمل مي‌باشــد. وي در 26 بهمن ماه سال 1304 شمسي در خانواده‌اي معتبر و خوشـنام در شــهر كــرمان ديده به جهان گشود. پايه‌گذار تربيت اساسي اوليه و پرورش استعداد شگرف او،بي‌گمان رفتار صحيح پدر بوده كه از مقدسين واقعي زمان خود به شمار مي‌رفته است.

نحوة فوت پدر در سن هجده‌ ســالگي همزمان با پايان تحصــيلات مقدماتي را مي‌توان از عوامل مهم توجه اين عارف امروز به مبداء و معاد نام برد. از آن پس بوده كه با رياضيات شاقه، اويس‌وار به دريافت معــارف باطـني و كسـب علــوم ظاهري كوشيده و طي‌طريق نموده است.

استعداد فطري وي در اتصال به معنا و مبــداء را حتي در اوان مـراهقت مي‌توان با استهشــاد به حوادث پيش‌آمده آن زمان جويا شد كه در جــاي خـود خــواندني و شنيدني است. شناخت روحيات، حالات، افكار، عقايد، آراء و دريافت‌هاي باطني و عمق اطلاعات و حيطه علوم صوري و شرح زندگاني استاد با نگاه كردن در آينه آثار وي به آساني ميسر مي‌باشد. چه آثار او بيش از چهل سال است كه چاپ و منتشر شده است.





برای خواندن ادامه این مطلب به www.saberkermani.net مراجعه فرمایید.
[ دوشنبه ۱۳۸۸/۱۱/۲۶ ] [ 19:21 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]

نه زهد و مکر، نه تزویر و نه ریا دارم

نه اهل ثروت و مالم نه ادعا دارم

 

نامم حسین حماسیان پدرم مرحوم حاج حبیب الله در روز دوشنبه 26 بهمن 1304 شمسی دوم شعبان 1344 بدنیا آمدم تولدم در شهر کرمان و تخلصم صابر کرمانی است. دوره تحصیلات متوسطه را بپایان رسانده بودم که تندباد اجل چراغ عمر پدرم را خاموش کرد و تغییری در مسیر زندگیم پیش آمد.

پدر در روزهای آخر عمرش در گوش جانم چنین گفت :

در مکتب حقایق پیش ادیب عشق 

 هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی

سخنش را به جان و دل پذیرفتم و رهسپار مکتب حقایق و شاگرد وفادار ادیب عشق شدم با اینکه،

                  من از کتاب طبیعت نخوانده ام حرفی

                                                       ز جهل مدعی دانش و هنر باشم

ولیکن در آن مکتب نکته ها آموختم تا به جایی رسیدم که دل پرسوزم فغان زد:

همچو پروانه جگرسوخته ای میباید          که ز خاکستر ما بوی محبت شنود

سالها به مطالعه و تحقیق و سیرو سلوک در سلسله فقرو عرفان و تصوف :

روی تابنده عیان در نظرم میباشد         ناظر حسن رخش چشم ترم میباشد

درباره مذاهب و ادیان جستجو کردم و سرانجام با حافظ وارسته همنوا گشتم

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه

                                        چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند

در علوم غریبه شب و روز به تحصیل پرداختم و باین نتیجه رسیدم :

آیات حق نباشد در رمل و جفر و اعداد

                                         گامی منه درین ره جز حیله و خطا نیست

در طلب کیمیا نقد عمر را در بوته حرمان گداختم و این نغمه را ساز کردم:

در راه کسب اکسیر بیهوده جهد منمای

                                          سر خداشناسی در علم کیمیا نیست

در الهیات و علوم ماوراء الطبیعه و فلسفه مادی و معنوی بقدر مقدور دقت کردم سروش غیب بگوش دلم چنین گفتا:

صابر به مکتب عشق درس صفا بیاموز           عرش خدای یکتا جز قلب با صفا نیست

گاهی با همسفری عقل در راه پرپیچ و خم زندگی سرگردانی کشیدم و نوای صائب تبریزی را شنیدم :

با عقل گشتم همسفر یک کوچه راه از بیکسی

                                               شد پاره پاره دامنم از خار استدلالها

و مدتی با تعصبی خشک در ظلمتکده جهل حربه تکفیر بر سر این و آن زدم تا مولوی زبان به نصیحتم گشود و فرمود :

سختگیری و تعصب خامی است            تا جنینی کارت خون آشامی است

در دریای اندیشه غوطه ور بودم که اینهمه اختلاف سلیقه و مسلک و مرام برای چیست از عارفی شنیدم :

کیش هفتاد و دو ملت بخرد سنجیدم

                                     آنچه منظور خدا بود نکوکاری بود

افق فکرم باز شد و هاله از محبت وجودم را فراگرفت پرتو تابناک عشق کانون دلم را روشن کرد و آشنای کلام صائب گشتم :

مرا از قید مذهبها برون آورد عشق او

                                      که چون خورشید شد طالع نهان گردند کوکبها

هیچوقت احساس آرامش درونی نداشته و ندارم و از حساسیت زیاد رنج کشیده ام و با کلام کاشانی  هم آهنگم :

موجیم که آسودگی ما عدم ماست         ما زنده برآنیم که آرام نگیریم

آثار شعرا و عرفا و فلاسفه را خواندم به حافظ و صائب عشق میورزم و به پروین  اعتصامی و نظام وفا علاقمندم ، در نقاشی استعدادی دارم گاهی با رنگها از نیرنگهای طبیعت طرحی میریزم و سالها قبل سروده ام :

عشق رخت به ملک صفا شهره ام نمود

                                        نقاشم و منجم و درویش و شاعرم

خبر از عالم دل، عالِم دل دارد و بس

                                     حال دل نیست بیانی که به تقریر آید

از شهرت و نام گریزانم و به این حقیقت آگاه

آسودگی ز خاطر نام آوران مجوی             کاین منزلت به مردم گمنام داده اند

بعضی می پرسند علت انزوایت چیست؟

مرا به گوشه عزلت دلیل گردیدند              خدای بی ادبان را جزای خیر دهاد

با اینکه می دانم به گفته شیخ بهایی عزلت بدون عین علم، زلت است به معنی لغزش و بدون ز زهد، علت این زلت و علت بهتر است از آمیزش با بیخبران جهان عشق و معنی و گمگشتگان وحشت سرای شهوت و بی بند و باری.

لذت واقعی و کیفیت زندگانی را دوستی و محبت می دانم، افسوس :

آزمودم دوست این عهد و زمان کمیاب بود            کاین بنای دوستیها پایه اش بر آب بود

شعار زندگیم این بود که از دوست بجز دوست تمنایی ننمایم، هیهات :

به دوستی و محبت قسم که در همه عمر              صفای محض شدم، در ازا جفا دیدم

موفق نشده ام که آثارم را بچاپ رسانم و میدانم :

تا زنده ام کسی نکند اعتناء به من                 بعد از وفات بقعه برایم بنا کنند

به عقیده من شعر باید نوای احساس و کلام دل باشد تا ساز دلها را به نوا در آورد

روزی که آفتاب وجودم کند غروب

  روشن شود تجلی اندیشه های من

 

                                                                                                                                       صابر کرمانی

[ شنبه ۱۳۸۷/۱۲/۰۳ ] [ 18:41 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]

هو الحق

چه خوش شیواست بیان حافظ ملکوتی

از نام چه گوئی که مرا نام زننگ است 

                                           واز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است

بی نیازی می خواهد و سرفرازی، نغمه  پردازی دارد و خود براندازی. او می گوید شرحی بنویس

میخواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

                                      وآن کس که چو ما نیست در این شهر کدام است

لحظه ای بی اندیشه نبوده ام، نه اندیشه مال و مقام و جاه و احترام. اندیشه بدایت و نهایت.

با فکر بی فرجام خود هر لحظه دارم دارم حالتی

                                                    این حال را نتوان بیان با رمز یا ایما کنم

آمدند و رفتند، آمدیم و میرویم، می آیند و می روند. این حرکت کاروان زندگانی یا بقول ستاره شناسان سیر و حرکت سیارات آسمانی است. یا سر به کلاه یا کلاه به سر فرقی نمی کند؛ بین جبر آمدن و رفتن باید زمانی را بگذرانیم به اختیار که از اختیار بیرونست

گاه گاهی این شعر را زمزمه می کنم

صابرا این قفس تنگ جهان جای تو نیست        خرم آن روز کزین بند غم آزاد شوی

غروب عمر نزدیک است و راه بی پایان مرگ باریک.

قدیم بر در و دیوار می نوشتند:

غرض نقشی است کز ما باز ماند         که هستی را نمی بینم بقایی

 مگر صاحبدلی روزی ز رحمت              کند در حق درویشان دعایی

جای صاحبدل خالی.

نقد و انتقاد را به صاحبنظران می سپارم و طلب پوزش از بسیاری کلام و سخن دارم

 

                                                    عبد فانی حسین حماصیان ( صابر کرمانی)

                                                                      19 مرداد 1376

 

[ شنبه ۱۳۸۷/۱۲/۰۳ ] [ 18:37 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]

هوالمعز

من ازقبیله ی عشقم نه شاعرم نه ادیب            کلام من سخن آتشین من است

نامم حسین فامیلم حماسیان تخلصم (صابرکرمانی) پدرم مرحوم حاج حبیب الله تولدم روز دوشنبه دوم شعبان هزاروسیصد وچهل وچهار هجری مطابق با بیست وشش بهمن هزاروسیصد وچهارشمسی در نقاشی ونویسنگی وشعر وشاعری وعلوم ماوراالطبیعه استعدادی داشته ودارم ودرعرفان وتصوف وروانشناسی مطالعاتی کرده ومی کنم در فلسفه ادیان ومذاهب اهل تحقیقم آثاری به چاپ رسانده ام وکتبی تالیف وتصنیف کرده ام اگر موفق شوم به چاپ میرسانم

 

                 نشاط بخش دلم یار نازنین من است

                                                   نوای عشق درون ناله ی حزین من است

                 من ازقبیله ی عشقم نه شاعرم نه ادیب

                                                   کلام من سخن آتشین من است

                 مگو به من که نگویم سخن که نغمه ی دل

                                                   ترانه وغزل وشعردل نشین من است

                 اگر چه نیست مرا مال وگنج وگوهر و زر

                                                   که شعرنفروروان گوهر ثمین من است

                 به غیرمهرومحبت بکس نبستم دل

                                                   فدای مهر ومحبت دل غمین من است

                 روان زتن برووجسم واین بدن فانی است

                                                   باصل مبدا وروزجزا یقین من است

                 چو جان زعالم امرست و تن ز توده ی خاک

                                                   بقای روح وروان روشن و مبین من است

                 مبین مطابق ایمان بودبگردد جمع

                                                   که دل زمبدا غیب وولا امین من است

                 نوای صابر و شعر و ترانه اش شیواست

                                                   بگفت گرگ اجل در ره و کمین من است

 

                                                             صــــــابـــــر کـــــرمـــــانــــــــــی 

[ پنجشنبه ۱۳۸۷/۱۱/۱۷ ] [ 11:13 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي
ايـن كشتــه‌ي احـساس و بـلا را نشناسي
بازيــچـه‌ي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم
ديـــوانـــه‌ي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي
از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقه‌ي خون است
دلســوختـــه‌ي عشـق خـــدا را نشناسي
آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم
ايـن دلــشــده‌ي بـــي‌سرو پا را نشناسي
كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست
غـــم‌پـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي
من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم
ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي
افسون شده‌ٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم
سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي
ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس
ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي
مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم
آواره‌ي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي
شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم
دلـــداده‌ي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي
از خـويش بُـــريدم چو شدم واله‌ي عشقت
آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي

                صابر کرمانی
امکانات وب
فروش بک لینک طراحی سایت