|
| ||
|
سخن روز |
ای مایهٔ عشق دل با یاد تو دلشادم آسایش جان یابم آن دم که کنی یادم آرام روان جویم ای شاهد دلجویم آسودهدل و شادم از بند غم آزادم با تیشهٔ بیرحمی بنیاد مرا کندی شیرین دلآرائی از عشق تو فرهادم من نور خدائی را در حسن تو میبینم دیوانهدل و شیدا زآن حسن خدادادم گه سور و گهی سوگ است گه عیش و گهی طیش است گه بیدل و غمگینم گه خرم و دلشادم صابر ز غم عشقت دیوانهدل و شیدا مجنوندل و حیرانست گویند که فرزادم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۱۹ [ یکشنبه ۱۴۰۴/۱۱/۲۶ ] [ 7:29 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
