|
| ||
|
سخن روز |
گمان مکن که مرا کیش و دین و آئین است صفای باطن و نورِ حقیقتم دین است
به چینِ زلفِ تو مرغِ دلم سفر کرده است هزار فتنه و آشوب و شور ز آن چین است
کسی که دردِ محبت کشیده، میداند که داغدارِ محبت همیشه غمگین است
مرا فراغتِ خاطر ز دیدنت باشد چگونه صبر کند بیدلی که مسکین است
تو بوستان صفای ضمیر من باشی که رنگ و روی تو بهتر ز یاس و نسرین است
اثر ز عشق بود در جهانِ جان باقی که نقشِ تیشه فرهاد نامِ شیرین است
قرار از دل بیطاقتم چه میجوئی دلم اسیر و مقید به زلفِ مشکین است
چه خاطرات خوشی داشتم ز دورۀ وصل به لوحِ خاطر من عکسِ روی سیمین است
قسم به موی سیاهت خورم که در قرآن قسم به سورۀ واللیل ای خدابین است
به دستِ نفس مده صابرا، عنانت را که نفسِ کینهورت خصمِ عهدِ دیرین است برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۷۶ [ چهارشنبه ۱۴۰۴/۰۹/۲۶ ] [ 19:56 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
