در خراباتِ مُغان رطلِ دمادم می زنم
پشت پا بر غصه و اندوهِ عالم می زنم
جام بگرفتم به کف از همتِ پیرِ مغان
دم ز مهرِ رهبرِ پیرِ مکرم می زنم
نغمه سازِ مرا با گوشِ هوشِ جان شنو
خوش به مضرابِ هنر گه زیر و گه بم می زنم
پای کوبان دست افشان ساغرِ صهبا زدم
طعنه بر اسکندر و بر مسندِ جم می زنم
فانی فی اله گردیدم ز فیض و لطفِ عشق
دم ز ذکرِ ذاتِ غیب و اسمِ اعظم می زنم
سالکِ وادی عشق و رهرو کوی دلم
از ولای شهریارِ مُلکِ دل دم می زنم
صابرِ کرمانی روشندل و وارسته ام
کوسِ عشرت بر سرِ اندوه و ماتم می زنم
برچسبها:
کاروان شعر,
غزل شماره ۵۶۱