به باغِ عشق من آن بلبلِ خوش الحانم
به بوستانِ هنر روز و شب غزلخوانم
کسی نبود که مستم کند به نیم نگاهی
کسی نبود که آتش زند به خرمنِ جانم
کسی نبود که گوید تو از کدام دیاری
کسی نگفت چه شوری بود به روح و روانم
کسی خبر نشد از رنجِ بی کرانه عشقم
کسی نگفت چرا خسته دل، پریشانم
ز یُمنِ همتِ پیرِ مغان شدم سرمست
شرابِ ناب بنوشم ز لطفِ جانانم
ز شورِ عشق و جنون، عاشقی وفاکیشم
به راهِ معرفتِ دوست، اهلِ عرفانم
اگر چه صابر مستم ولیک شام و سحرگه
رسد به گوشِ فلک شورِ عشق و افغانم
برچسبها:
کاروان شعر,
غزل شماره ۵۶۰