سرچشمه عطا و عنایت علی بود

راز نخست و سر بدایت علی بود

روح علیست ناظر اعمال مرد و زن

خورشید آسمان ولایت علی بود

قرآن ناطق است و کلام و بیان حق

رمز و اشاره لفظ و روایت علی بود

از نور روی او دلم و جانم منور است

ماه سپهر برج هدایت علی بود

یکذره اضطراب ندارم ز رستخیز

ما را پناه و لطف و حمایت علی بود

ساری بود تجلی عشقش به ممکنات

چون ابتدای عشق و نهایت علی بود

صابر لبی ز قلزم فیضش نموده تر

بی شک و ریب بحر عنایت علی بود

بر رنج و غم دوران می گریم و می خندم

در آتش عشق جان می گریم و می خندم

بین دو عدم باشم سرگشته و سرگردان

گه شادم و گه گریان می گریم و می خندم

از سوز درون من آگاه نگردد کس

شد شمع دلم سوزان می گریم و می خندم

هر موج ز بحر غم صد کشتی جان بشکست

در بحر غمش حیران می گریم و می خندم

راه دل ما باشد پیچیده تر از هر ره

در این ره بی پایان می گریم و می خندم

تا شور جنون عشق مجنون جهانم کرد

دیوانه و سرگردان می گریم و می خندم

صابر ز می عرفان از ساغر دل نوشد

گوید به بر رندان می گریم و می خندم

پرسش مکن از این سر پر شور و شر من

مشکل که شوی باخبر از ماحضر من

از همت والای خدای دل رندان

باشد به سراپرده وحدت گذر من

گاهی است مرا بزم و مکان، عالم لاهوت

گه اوج سموات حقایق سفر من

آن یار که در پرده غیب است جمالش

نور رخ او هست فروغ بصر من

هرگز نرود از نظرم حسن جمالش

ناظر به رخ جلوه گرش چشم تر من

در صبح ازل مست شدم مست می عشق

تا شام ابد هوش نیاید به سر من

رفتم به در میکده عشق و شدم مست

مستانه زنم نغمه که باشد سمر من

دردی کش جام می عطار و سنائی

بودم من دیوانه و حق راهبر من

بر ظاهر من خرده گرفتند حریفان

منگر تو بر این ظاهر پر کر و فر من

بنشین به برم گوش به آواز دلم ده

تا گوش کنی ساز دل نغمه گر من

کردند حذر سرد مزاجان و هوسباز

از شعله سوزان دل پر شرر من

از بسکه کشیدم ستم از خلق جفاکار

باور نکنم هر که شود دادور من

من رند و قدح نوش و صفاکیش و فقیرم

آن فقر که فرمود شه و راهبر من

آن ختم رسولان جهان احمد مرسل

شد خاک قدومش ز یقین تاج سر من

دیوان من و نثر من و ناله قلبم

باشد به جهان نقش و نگار و هنر من

اصلم به سموات رود، فرع من اینجاست

این جسم شود خاک و نماند اثر من

بنهاده خدا تاج کرامت به سر ما

تقوی و مناعت شده تاج و گهر من

تاج و گهر مخزن اسرار الهی

فقرست و قناعت به جهان سیم و زر من

در مکتب دل حرف وفا سر خط من بود

چون درس محبت شده لوح نظر من

صابر نزند دم به جز از مهر و محبت

گوید که بود عشق و صفا بار و بر من

امشب به یاد دوست چو پیمانه می زنم

آرامش دل می طلبی رو به خدا کن

از خویش جدا دامن این نفس رها کن

از خلق جهان هیچ توقع نتوان داشت

از درگه حق حاجت خود را تو روا کن

جرم است کنی دوستی با آدم نادان

بنما حذر و ترک ریا ، مهر و وفا کن

صحرای جنون پر شده از شور مجانین

مجنون صفتان را بنگر شور به پا کن

"لاحول ولا قوه الا" همه دم گو

قوت ز خدا باشد ترک من و ما کن

جز صدق و صفا نیست کلید در توفیق

با اهل ولا نغمه سرا صدق و صفا کن

سوزان ز شرار هوس آز نباشی

چشم خرد و دیده دل روشن و وا کن

بگریز تو از آدم خودخواه و هوس باز

کم در قفس تنگ جهان چون و چرا کن

منظومه شمسی به مثل دانه ارزن

در جمع چنین خلقتی رو سوی خدا کن

چون هستی مطلق نبود قابل توصیف

در خویش فرو رفته از خویش ندا کن

صابر سخنی در خور فهم همگان گو

رو سوی دل و جانب سلطان ولا کن

چه حاصل است که بعد از وفات من ماند

سفینه غزل و شرح حال و دیوانم

کنون که زنده و در قید زندگی هستم

کسی نگفت که اهل دل و سخندانم

خطوط چهره من را ببین و پند بگیر

که هست دفتر عمر و کتاب دورانم

بال و پر بشکسته ام صیاد آزادم مکن

ز لطف و مرحمت شاه عشق و رهبر جان

ما قبله گهی جز در میخانه نداریم

گرفتار غمی جانکاه و رنجی پایدارم من