|
| ||
|
سخن روز |
بر رنج و غم دوران می گریم و می خندم در آتش عشق جان می گریم و می خندم بین دو عدم باشم سرگشته و سرگردان گه شادم و گه گریان می گریم و می خندم از سوز درون من آگاه نگردد کس شد شمع دلم سوزان می گریم و می خندم هر موج ز بحر غم صد کشتی جان بشکست در بحر غمش حیران می گریم و می خندم راه دل ما باشد پیچیده تر از هر ره در این ره بی پایان می گریم و می خندم تا شور جنون عشق مجنون جهانم کرد دیوانه و سرگردان می گریم و می خندم صابر ز می عرفان از ساغر دل نوشد گوید به بر رندان می گریم و می خندم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 444 [ دوشنبه ۱۳۹۵/۰۶/۲۲ ] [ 18:30 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
