|
| ||
|
سخن روز |
بال و پر بشکسته ام صیاد آزادم مکن در قفس از یاد رفتم از وفا یادم مکن
سالها در کنج تنهائی به دام وحشتم
شور و حال سیر و گردش نیست آزادم مکن
می کشم با ناتوانی بار هجران تو را
از وصال خویشتن یک لحظه ای شادم مکن
غم سراپای وجودم را فرابگرفته است
فارغ از این رحمت و لطف خدا دادم مکن
اشک شاعر خون دل از چشمه احساس اوست
خواهشی دارم رها از چنگ بی دادم مکن
با امیدت این دو روز عمر را طی می کنم
ناامید از زندگانی، همچو فرهادم مکن
صابر کرمانی غمدیده با غم خو گرفت
بوسه زد بر پای جانان گفت دلشادم مکن برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 648 [ جمعه ۱۳۹۵/۰۶/۱۲ ] [ 21:8 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
