|
| ||
|
سخن روز |
با کاروانِ عشق به مُلکِ بقا رویم آنجا به بارگاهِ حریمِ خدا رویم از قیدِ تخته بندِ تن و دامِ شش جهت از خود جدا به جانبِ آن ماسوا رویم روحِ لطیف ما شده پابست این بدن بی جسم و تن به کعبه صدق و صفا رویم گوشی به قولِ شیخ و برهمن نمی دهیم در کوی دوست شاد و خوش و خوشنوا رویم ما موجهای بحرِ خروشانِ وحدتیم بارِ دگر به جانبِ بحرِ بقا رویم زآن بینشان محض نشانی نیافتیم با بالِ معرفت به مقامِ رضا رویم صابر شراب از خُمِ توحید نوش کن تا مست عشق و باده کش و بی ریا رویم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۱۱ [ جمعه ۱۳۹۸/۱۰/۲۰ ] [ 19:7 ] [ آذر ]
به صبح و شام منِ زار یاعلی گویم به دامِ غصه گرفتار یاعلی گویم علی حقیقتِ مطلق ولیِ حق باشد به دل بود غمِ بسیار یاعلی گویم علیست وفقِ عدد (لا اله الا هو) چو بختِ من شده بیدار یاعلی گویم ز راهِ عشقِ علی، حق شناس باید شد ز سوزِ عشقِ شرربار یاعلی گویم علی جمالِ جمیلش به قلب و جان زده نقش شوم چو غرقه افکار یاعلی گویم علیست آنکه مثالش در این جهان نبود به وصفِ آن شهِ ابرار یاعلی گویم محمد و علی، چون نورِ واحدند بدان به نورِ حضرتِ دادار یاعلی گویم فدای حُبِّ علی جان و مال و هستی ما شدم چو محرمِ اسرار یاعلی گویم همیشه ذاکرِ ذکرِ خدا بود صابر به باغ و گلشن و گلزار یاعلی گویم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۱۴ [ جمعه ۱۳۹۸/۱۰/۲۰ ] [ 19:4 ] [ آذر ]
در شور و نوا مرغِ غزلخوان تو باشم دیوانهصفت واله و حیران تو باشم ای گل، تو شکوفای گلستانِ وجودی من بلبلِ شیدای خوشالحانِ تو باشم از آتشِ جانسوز چو آن شمع بسوزم هر جا که توئی شمعِ شبستانِ تو باشم با فکرِ تو مسرورم و با یادِ توام شاد در بزمِ وصالِ تو سخندانِ تو باشم از عشق، دلم طاقت و آرام ندارد آشفته چو گیسوی پریشانِ تو باشم از سینه سوزان بکشم آه شب و روز صد عقده به دل دارم و گریانِ تو باشم کمتر بنما جور و جفا را، مَبَر از حد من شیفته چهره تابانِ تو باشم صابر ز می نابِ محبت شده سرمست گوید که منِ دلشده پژمانِ تو باشم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۲۰ [ دوشنبه ۱۳۹۸/۱۰/۰۹ ] [ 18:56 ] [ آذر ]
چون خَمِ زلفِ پریشانت، پریشانِ تو باشم واله و آشفته و مفتون و حیران تو باشم چهره ماه دلآرای تو باشد در نظرگه بارِ غم بر دوشِ جانم هست پژمانِ تو باشم شعلهای افروختی در خرمنِ هستی و عمرم در میانِ شعله آن عشقِ سوزانِ تو باشم کاروانِ عُمر با تعجیل رفت از دشتِ شادی حالیا غمدیده و محزون و نالانِ تو باشم محوِ وحدت در سمواتِ محبت بوده جانم حالیا، بر درگهِ میخانه، دربانِ تو باشم صابرم در حلقه رندان بنوشم جامِ باده بادهنوش و مستِ عشقِ روی تابانِ تو باشم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۱۹ [ دوشنبه ۱۳۹۸/۱۰/۰۹ ] [ 18:49 ] [ آذر ]
آشفته چو آن زلفِ پریشان تو باشم دیوانهصفت واله و حیران تو باشم هرگز نَرَود مهرِ تو از خاطرم ای دوست ای نوگلِ جان، مرغِ خوشالحانِ تو باشم افروختهای شمعِ محبت به دل و جان پروانه آن شمعِ شبستانِ تو باشم ای سروِ گلستانِ دل سوختهجانها دلباخته سروِ گلستانِ تو باشم مینای دل از باده عشقت شده لبریز سرمست از آن نرگسِ چشمانِ تو باشم در راهِ وصالِ تو زدم گام شب و روز مفتونِ رُخِ ماهِ درخشانِ تو باشم آرامشِ جان از منِ دیوانه مجوئید در شعله آن عشقِ فروزانِ تو باشم مستم ز می عشق و خراباتی و شیدا پیمانهکش مجلسِ رندانِ تو باشم صابر شدهام خاکنشین رهِ فقرم ای فخرِ زمان بنده احسانِ تو باشم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۱۸ [ دوشنبه ۱۳۹۸/۱۰/۰۹ ] [ 18:42 ] [ آذر ]
یک عمر اسیرِ غمِ هجرانِ تو باشم شوریده و دلخسته و حیرانِ تو باشم شور و هیجانست به پا در دلِ تنگم افسرده و محزون و پریشانِ تو باشم بشکست پَر و بالِ من از سنگِ غمِ عشق در کُنجِ قفس سر به گریبانِ تو باشم کاملهنرم، نیست غم ار شهره نباشم در مُلکِ سخن رندِ سخندانِ تو باشم پیمانه به کف، توبه به لب، مست و غزلخوان در بارگهِ عشق، ثناخوانِ تو باشم میخندم و میگریم و در سوز و گدازم پروانه آن شمعِ شبستانِ تو باشم صابر سخنِ نغزِ دلش شهره شهرست گوید به جهان مرغِ خوشالحانِ تو باشم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۱۷ [ دوشنبه ۱۳۹۸/۱۰/۰۹ ] [ 18:40 ] [ آذر ]
آشفته چو آن زلفِ پریشانِ تو باشم بیمارتر از نرگسِ فتانِ تو باشم دل بُردی و خون کردی و پامال نمودی جانباختۀ عشقِ تو قربانِ تو باشم تا مهرِ تو در خاطرِ من جایگزین شد هر جا که روم واله و حیرانِ تو باشم خواهم که زنم بوسه ز سر تا قدم تو مفتونِ غمِ عشق و پریشانِ تو باشم تا جان به تنم هست فراموش نگردی محوِ رُخِ تابندۀ تابانِ تو باشم جانانۀ جانِ من و هم روح و روانی دلسوختۀ عشقِ فروزانِ تو باشم خوشتر بود از باغِ جنان کعبۀ عشقت خوش معتکفِ روضۀ رضوانِ تو باشم صابر به سرِ کوی تو یک عمر مقیم است زد نغمه ز دل مرغِ خوشالحانِ تو باشم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۱۶ [ دوشنبه ۱۳۹۸/۱۰/۰۹ ] [ 18:33 ] [ آذر ]
تویی آرامِ روح و قلب و جانم زدی مُهر خموشی، بر دهانم سکوت تو بسی رازِ نهان داشت تویی سرِ دل و راز نهانم دمی راحت به عمر خود نبودم گرفتار غم و قهرِ زمانم دگر کی لب گشایم از شکایت تویی همراز قلب و روح و جانم محبت، خانه دل را صفا داد تویی در خانهی دل میهمانم تو هم مهمانِ دل، هم میزبانی فدایت این وجود ناتوانم تو هم عشقی و هم معشوق و هم دل فروغِ قلب و آرام روانم به ظاهر ترک بنمودی مرا لیک به باطن با تو باشم، شادمانم گل مهر و وفا روییده در جان به گلزار صفایت، نغمه خوانم نوای راز صابر ساز عشق است بگوید راز قلب پُر فغانم برچسبها: غزل ۵۴۷ [ جمعه ۱۳۹۸/۱۰/۰۶ ] [ 17:54 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
عاشقم عاشقِ شوریده سر و سوخته جان می زنم نغمه ز دل نغمۀ من گشته فغان از دمِ سرد حذر کن که دلت سرد شود از دمِ گرم شود گرم روان و دل و جان مدتی هست که خونین جگر و غمگینم می زند شعله به جان آتشِ سوزانِ نهان هر که بی عشق بود زندگیش موهوم است سالها هست که این راز به من گشته عیان عشق شد باعثِ ایجادِ حیاتِ ابدی عشق باشد شررِ شعله ورِ کون و مکان عشق نی لعلِ لب و زلف و خط و روی خوش است عشق باشد اثر جلوۀ یزدانِ جهان روی زیبا شده آئینه تابندۀ عشق بنگرم بر رُخ تابندۀ ماهِ جانان شده ام مست و خراباتی و عاشق پیشه تا شود مشکلِ دل ساده و سهل و آسان عشق شد پرده نشینِ حرمِ کعبۀ دل عشق شد مهرِ درخشندۀ بُرجِ ایمان عشق هر لحظه به شکلی شده ظاهر ببرد دین و دل از کفِ شوریده سرِ سرگردان عشق در طور عیان در نظرِ موسی شد از کفِ عقل رها شد دلِ پورِ عمران عشق بُد پرتو رخشندۀ افکارِ مسیح عشق بُد ذاتِ محمد ز فروغِ یزدان عشق جانِ علی آن والی مُلکِ توحید عشق از روزِ ازل بود رموزِ عرفان عشق آن آبِ حیات است کز آن خضر چو خورد زنده ماندست و بود زندگیش جاویدان عشق در کشورِ جان است شهنشاه و امیر عشق در روح و روانست، همیشه تابان عشق آئینۀ اسرارِ جمالِ ازلیست وصفِ آن عشقِ دل افروز نیاید به زبان صابر از جامِ می عشق بود مست و خراب مسکن و خانه او هست خراباتِ مغان برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۳۰ [ سه شنبه ۱۳۹۸/۱۰/۰۳ ] [ 17:55 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
