|
| ||
|
سخن روز |
آشفته چو آن زلفِ پریشانِ تو باشم بیمارتر از نرگسِ فتانِ تو باشم دل بُردی و خون کردی و پامال نمودی جانباختۀ عشقِ تو قربانِ تو باشم تا مهرِ تو در خاطرِ من جایگزین شد هر جا که روم واله و حیرانِ تو باشم خواهم که زنم بوسه ز سر تا قدم تو مفتونِ غمِ عشق و پریشانِ تو باشم تا جان به تنم هست فراموش نگردی محوِ رُخِ تابندۀ تابانِ تو باشم جانانۀ جانِ من و هم روح و روانی دلسوختۀ عشقِ فروزانِ تو باشم خوشتر بود از باغِ جنان کعبۀ عشقت خوش معتکفِ روضۀ رضوانِ تو باشم صابر به سرِ کوی تو یک عمر مقیم است زد نغمه ز دل مرغِ خوشالحانِ تو باشم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۱۶ [ دوشنبه ۱۳۹۸/۱۰/۰۹ ] [ 18:33 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
