صدقِ باطن و صفا علی بگو علی بجو

بیا به محفلِ وفا علی بگو علی بجو

فروغِ لم یزل بود جمالِ شاهدِ ازل

بود جمیلِ حق نما علی بگو علی بجو

همیشه بوده جان به کف به راهِ دینِ مصطفی

تو هم به صبح و هم مسا علی بگو علی بجو

همیشه در جهان بود ولایتِ علی عیان

به حالِ شادی و عزا علی بگو علی بجو

به ظاهر و نهان بود علی امام و رهنما

به حالِ سلم و هم رضا علی بگو علی بجو

عبادت و قناعت و شجاعت و شهامتش

فزون ز حدِ فکرِ ما علی بگو علی بجو

تولدِ علی بود میانِ خانه خدا

چو هست کعبه ولا علی بگو علی بجو

چو بوده غرقِ ذکرِ حق ز ظلم و کین شهید شد

نبوده حق از او جدا علی بگو علی بجو

امیرِ قلبِ رازدان، علی والی الولی

به مرد و زن کند صلا علی بگو علی بجو

رسد تو را چو مشکلی ز صدقِ دل بگو علی

که حاجتت شود روا علی بگو علی بجو

بیانِ فضلِ او فزون ز حدِ قدرتِ بشر

علیست میرِ لافتی علی بگو علی بجو

رموزی از مقامِ او بیان شدست در بیان

به هل اتی و انّما علی بگو علی بجو

به رمز و رازِ اهلِ دل چو گشته ای تو آشنا

به مدح و حکمت و ثنا علی بگو علی بجو

ز بی نشانِ محض او نشان بود در این جهان

علیست، مظهرِ خدا علی بگو علی بجو

علی نجات می دهد، تو را ز هر غم و خطر

برای رستن از بلا علی بگو علی بجو

وساوسِ درونیت، تو را نموده مبتلا

ز چنگِ نفس شو رها علی بگو علی بجو

بیا ز نورِ معرفت وجود را منیر کن

رسی به عرشِ کبریا علی بگو علی بجو

عزیزِ ذاتِ حق بود امینِ راز و متقی

علی امامِ اتقیا علی بگو علی بجو

زبانِ صابر از یقین به مدحِ او گشوده شد

بود ز دل سخن سرا علی بگو علی بجو

شد جلوه گر در جانِ من مهرِ رُخِ تابانِ تو

ای جانِ جانِ انس و جان، صد جان شود قربانِ تو

ای یوسفِ مصرِ دلم، مشکل گشای مشکلم

مهرِ تو در آب و گلم، در گوشِ جان فرمانِ تو

ای صاحبِ عصر و زمان، ای رهنمایِ شیعیان

ای شمسِ رخشانِ روان، محکم بود پیمانِ تو

گلزارِ جانم روی تو، روی مهِ دلجوی تو

رو کرده ام من سوی تو، جن و مَلَک دربانِ تو

فرمانروای جان توئی، نورِ دلِ خوبان توئی

آئینه یزدان توئی، باشد دلم حیرانِ تو

بر صابرِ خونین جگر از مرحمت بنما نظر

باشد ز هجرت دربه در، گوید منم پژمانِ تو

جانا بیا که بوسه زنم بر لبانِ تو

شد حُقۀ محبتِ جانم دهانِ تو

جان منی و هستی من از بقای توست

روح القدس درود فرستد به جانِ تو

در گردش آر نرگسِ چشمِ خمار را

گردم چو مست، بوسه زنم بر لبانِ تو

من عاشقم نوای محبت ترانه ام

سر می نهم به دامنِ عشقِ نهانِ تو

رنگم چو زعفران شده ای یارِ دلنواز

از داغِ عشق چهرۀ چون ارغوانِ تو

بودی انیسِ خاطر و آرامِ جانِ من

شاخِ وفاست قامتِ سروِ روانِ تو

ناز تو شد فزون و نیازم ز حد گذشت

سر می نهم به خاکِ درِ آستانِ تو

صابر شدم به یادِ تو هر شب گریستم

فرخنده باد طالع و بختِ جوان تو

امشب به یادِ دوست چو پیمانه می زنم

دستِ طلب به دامنِ جانانه می زنم

سر می نهم به خاکِ رهِ پیر می فروش

من بوسه ها به درگه میخانه می زنم

تا آشنای عشق شدم غافلم ز خویش

هر صبح و شام نغمۀ مستانه می زنم

تا بوریای فقر بود مسندم، بدان

پا بر بساط و حشمتِ شاهانه می زنم

تا هست روح در بدن و جان به قالبم

دم از وفای دست صمیمانه می زنم

دل گشته است مخزنِ راز و صفای عشق

کی دم ز حرف و قصه و افسانه می زنم

صابر شدم به گوشه غم می برم پناه

از جامِ عشق، بادۀ صبحانه می زنم

به جانم جلوه‌ای بنما فدای مقدمت جانم

صفا آورده‌ای جانا، فدای مقدمت جانم

توئی آرامشِ جانم ز وصلت شاد و خندانم

قدم بنهاده‌ای اینجا، فدای مقدمت جانم

توئی آرامِ جان و دل به خیرِ مقدمت کوشم

به جان و دل بود غوغا، فدای مقدمت جانم

بیادت باده می‌نوشم ز شوقت مست و مدهوشم

بنوشم ساغرِ صهبا، فدای مقدمت جانم

بیادِ روی مینویت دو چشمِ خونفشان من

ز اشکِ شوق شد دریا فدای مقدمت جانم

بود مقدور بهرِ من، فدا سازم سر و جان را

بنه بر دیدگانم پا، فدای مقدمت جانم

فروغِ عشق می‌تابد ز برجِ آسمانِ دل

تو باشی زهرۀ زهرا، فدای مقدمت جانم

پناهِ مستمندانی به درگاهت پناهم ده

تو باشی شهریارِ ما، فدای مقدمت جانم

به صابر لطف و احسان کن دلش را شاد و خندان کن

توئی فرماندۀ دلها، فدای مقدمت جانم

در شرارِ شعله عشقِ فروزان سوخت جانم، سوخت جانم

فانی احساسِ تندِ خویشم و سوزد روان، سوخت جانم

دوشِ جانم خسته شد از بس کشیدم بارِ هجران

نشنود گوشی دگر فریاد و آوای و فغانم، سوخت جانم

گشته ام خاموش اگر، مَنعم مکن ای آشنایم

بی دل و بی همنوا افسرده و بی همزبانم، سوخت جانم

هر چه دیدم بر خلافِ دوستی بود و محبت

نیست دیگر طاقت و آرامش و تاب و توانم، سوخت جانم

فکرها محدود بود و روحها آشفته بی حد

زیر و رو شد خانه دل از غم و رنجِ نهانم، سوخت جانم

رازِ دل را فاش کردم رازدارِ دل نشد کس

گشته ام رسوای عشقِ شاهدِ نامهربانم، سوخت جانم

این نوای سوزناکِ قلبِ من شد شعرِ شیوا

شاعری شیرین زبان و عاشقی بی خانمانم، سوخت جانم

خونجگر شد صابر دیوانه دل از جورِ خوبان

نعره و فریاد زد کز عشقِ جانان سوخت جانم، سوخت جانم

من شرحِ نامرادی و افسانه غمم

مجنونِ بی قراری و دیوانه غمم

مستم نه از شراب، مِیَم خونِ دل بود

هر صبح و شام همدمِ پیمانه غمم

عُزلت گزین، رنج نصیب و شکسته دل

خلوت نشینِ گوشه کاشانه غمم

بیگانه ام ز اهلِ سرور و نشاط و عیش

من آشنایِ رهگذر و خانه غمم

بودم همیشه شاعرِ غمهای زندگی

افسرده دل ز ناله مستانه غمم

در بوفِ کور، سایه فکرِ هدایت است

گوید که جغدِ حسرتِ ویرانه غمم

صابر ز سوز دل همه شب ناله می کند

بال و پرم بسوخته، پروانه غمم

ولّیِ حضرتِ حق مهدی صاحب زمان آید

نشان از بی نشان از عالمِ غیب و نهان آید

نبی خوی و علی صولت ز زهرا عفت و عصمت

حَسَن صبر و حسین آیت امامِ انس و جان آید

ز سجاد او نشان دارد ز باقر نورِ جان دارد

ز صادق صد بیان دارد ولّیِ والیان آید

ز کاظم علم و عرفانش، رضا رضوانِ ایمانش

تقی و هم نقی، خوانش، ز ذاتِ حق نشان آید

پدر آن عسکری باشد که هیبت را از او دارد

برای خلقِ عالم رهنمائی مهربان آید

دهد آبِ حیاتِ معرفت ما را لبِ لعلش

امیرِ ملکِ معنی، میرِ تقوی، جانِ جان آید

صراط المستقیمِ دینِ حق را رهبر و مولی

جهانی حکمت و عرفان ولّیِ رازدان آید

بیاید خاشع و خاضع، جهان در تحتِ فرمانش

روان در امرِ او باشد که آن اصلِ روان آید

جمالِ عالم آرایش بود آئینۀ سبحان

امیر و آمر و فرمانروای حق بیان آید

سریرِ معرفت را شهریار و سرور و والا

فروزان مهرِ رخشانِ دل پیر و جوان آید

ملائک در رکابش فوج فوج آیند و حق حق گو

که عیسی پیروِ او باشد و از آسمان آید

جلال و قدرِ او بی حد بود او صاحبِ قدرت

ولی الله اعظم قبله گاه مومنان آید

جلالش از جلالِ ذوالجلال و حاکمِ مطلق

وجودش منبع فیض و کرامت، حکمران آید

دمادم صابرِ کرمانی شوریده سر گوید

یقین دارم که سلطانِ ولایِ دل عیان آید

مونس روح و قلب و جان حضرت صاحب الزمان
حاکم روح و هم روان حضرت صاحب الزمان
فروغ حسن روی او شعشعه وجود و جان
آمر امر در جهان،حضرت صاحب الزمان
فیض رسان عالمی بود امام انس و جان
قدرت او بود عیان حضرت صاحب الزمان
مظهر ذات کبریا، رهبر راه اولیا
هم به عیان و هم نهان حضرت صاحب الزمان
متصل ولای او پاک دلست و بی ریا
جلوه نما به هر زمان حضرت صاحب الزمان
فروغ جاودانه اش در آسمان و در زمین
ولای او به از جنان حضرت صاحب الزمان
سربگذار صابرا ز صدق دل بپای او
هست ولی رازدان حضرت صاحب الزمان