به جانم جلوهای بنما فدای مقدمت جانم
صفا آوردهای جانا، فدای مقدمت جانم
توئی آرامشِ جانم ز وصلت شاد و خندانم
قدم بنهادهای اینجا، فدای مقدمت جانم
توئی آرامِ جان و دل به خیرِ مقدمت کوشم
به جان و دل بود غوغا، فدای مقدمت جانم
بیادت باده مینوشم ز شوقت مست و مدهوشم
بنوشم ساغرِ صهبا، فدای مقدمت جانم
بیادِ روی مینویت دو چشمِ خونفشان من
ز اشکِ شوق شد دریا فدای مقدمت جانم
بود مقدور بهرِ من، فدا سازم سر و جان را
بنه بر دیدگانم پا، فدای مقدمت جانم
فروغِ عشق میتابد ز برجِ آسمانِ دل
تو باشی زهرۀ زهرا، فدای مقدمت جانم
پناهِ مستمندانی به درگاهت پناهم ده
تو باشی شهریارِ ما، فدای مقدمت جانم
به صابر لطف و احسان کن دلش را شاد و خندان کن
توئی فرماندۀ دلها، فدای مقدمت جانم
برچسبها:
کاروان شعر,
غزل شماره ۵۳۱