|
| ||
|
سخن روز |
می نوش کردم روز و شب شاید فراموشت کنم لبریز شد دل از تعب، شاید فراموشت کنم من ساکت و صامت شدم، لب دوختم از گفتگو حرفی نیاوردم به لب، شاید فراموشت کنم سرگرم کردم خویش را با قیل و قال و این و آن بشنیدم و گفتم عجب، شاید فراموشت کنم گه بر خلاف میل خود بر طبل بی عاری زدم تا شاد گردم از طرب، شاید فراموشت کنم گه در سفر، گه در حضر، در سینه غم اندوختم یک دم شود چیزی سبب، شاید فراموشت کنم صابر شدم، سوزد دلم در تاب عشق روی تو گه سوختم در نار تب، شاید فراموشت کنم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۶۶ [ یکشنبه ۱۳۹۶/۰۸/۲۸ ] [ 17:42 ] [ آذر ]
من روی دل به کعبه صدق و صفا کنم تا خویش را ز حیله دنیا رها کنم خون می خورم ز ساغر دل صبح و عصر و شام ترک ریا و ظلم و خطا از صفا کنم سرمست و باده نوش و خراباتی و خراب مستانه رو به قبله عشق خدا کنم وارسته دل ز هستی موهوم رسته ام روی طلب به چشمه آب بقا کنم خواهم حیات و زندگی جاودانه ای خود را به راه مهر و محبت فنا کنم رند و غزل سرا و سخندان و عارفم بر شاخسار گلشن عرفان نوا کنم در آستان مرگ که نامش بود حیات صابر شدم به راه وفا جان فدا کنم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۶۵ [ یکشنبه ۱۳۹۶/۰۸/۲۸ ] [ 17:38 ] [ آذر ]
آمده بود یارِ من، شورِ جنون به پا کنم جلوه نمود چهره اش هستی خود فدا کنم نهنگ بحرِ حیرتم، تحیّرم فزون بود میانِ بحر، روز و شب چو ماهیان شنا کنم روان شود روانِ من، ز خاکدان به آسمان نوای عشق را بیان به نغمه و نوا کنم سبوی باده را کشم به دوش خویش کامجو ز شور مستی و جنون چو ترک ماسوا کنم خدا خدا کنم که من رها شوم ز قید تن که با زبان و بی زبان خدای را صدا کنم ز آب و خاک و هر گیاه، ز هر درخت و بوته ها شنیده ام ندای حق که ترک ماجرا کنم بگو به اهل معرفت که یار می شود عیان نظر به حسن روی او به صبح و هر مسا کنم بریختی سرشک من به روی چهره ام ز غم رها شوم ز خویشتن که خویش را فنا کنم چون عندلیب خوش نوا، نوای عشق سر دهم امین عشق صابرم که روز و شب دعا کنم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۶۴ [ یکشنبه ۱۳۹۶/۰۸/۲۸ ] [ 17:33 ] [ آذر ]
سلطانِ مُلکِ اِرتضا، مولا علی موسی الرضا آئینه ذات خدا، مولا علی موسی الرضا بحرِ کرم، کانِ عطا، سر حلقه اهلِ ولا در امرِ او بودی قضا، مولا علی موسی الرضا آن رهبرِ راه یقین مسمومِ زهرِ ظلم و کین بر امرِ حق بودی رضا، مولا علی موسی الرضا موسی بن جعفر آن پدر، میرِ اُمم، فخرِ بشر دل یافت از نورش جلا، مولا علی موسی الرضا سال مُحق مولود او، تابان رخِ مسعود او دریای رحمت از سخا، مولا علی موسی الرضا مولودِ یا ذیقعده دا، بُد نام مادر خیزران سلطانِ اقلیمِ صفا، مولا علی موسی الرضا هم نجمه و هم باهره، مادر ملقب طاهره باشد امام الاتقیا، مولا علی موسی الرضا میرِ ولا، فاضل، رضی، صابر، وفی باصفا القاب آن ایزدنما، مولا علی موسی الرضا پنجاه و پنج آن رهنما از سال، در دارِ فنا عمرش بُدی ای با ولا، مولا علی موسی الرضا شمسِ هدایت بوده او، آن مظهرِ آیاتِ هو دینِ خدا را راهنما، مولا علی موسی الرضا صابر غلام درگهش، کمتر بُد از خاکِ رهش باشد ولی اولیا، مولا علی موسی الرضا برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۳۱ [ شنبه ۱۳۹۶/۰۸/۲۷ ] [ 18:38 ] [ آذر ]
بیا بیا که سخن از می و مغان گویم سخن ز باده کشان و ز مطربان گویم ز پیر و میکده و جام و ساغر و باده ز می فروش و ز آئینِ می کشان گویم ز باده ای که همه انبیا بنوشیدند که جان به کف همه بودند و شرحِ آن گویم ز باده ای که همه اولیا از آن سرمست ز ساغری که در آن بوده زهرِ جان گویم ز پیرِ باده فروشان علیِ عمرانی ز باده بود دوازده عدد عیان گویم ز نورِ باده برافروز جامِ ما ساقی ز حافظ و سخنِ نغز، خوش بیان گویم ز معرفت که همه عارفان حق دارند ز میرِ مُلکِ ولا، صاحب زمان گویم ببند لب ز سخن صابرا مگو به عوام که من ز طبعِ روان شعرِ جاودان گویم
برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۱۵ [ شنبه ۱۳۹۶/۰۸/۲۷ ] [ 18:24 ] [ آذر ]
به صبح و شام منِ زارِ یا علی گویم به دامِ غصه گرفتار یا علی گویم علی حقیقتِ مطلق ولیِ حق باشد به دل بود غمِ بسیار یا علی گویم علیست وفقِ عدد (لا اله الا هو) چو بختِ من شده بیدار یا علی گویم ز راهِ عشقِ علی، حق شناس باید شد ز سوزِ عشقِ شرربار یا علی گویم علی جمالِ جمیلش به قلب و جان زده نقش شوم چو غرقه افکار یا علی گویم علیست آنکه مثالش در این جهان نبود به وصفِ آن شهِ ابرار یا علی گویم محمد و علی، چون نورِ واحدند بدان به نورِ حضرتِ دادار یا علی گویم فدای حُبِّ علی جان و مال و هستی ما شدم چو محرمِ اسرار یا علی گویم همیشه ذاکرِ ذکرِ خدا بود صابر به باغ و گلشن و گلزار یا علی گویم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۱۴ [ شنبه ۱۳۹۶/۰۸/۲۷ ] [ 18:18 ] [ آذر ]
با کاروانِ عشق به مُلکِ بقا رویم آنجا به بارگاهِ حریمِ خدا رویم از قیدِ تخته بندِ تن و دامِ شش جهت از خود جدا به جانبِ آن ماسوا رویم روحِ لطیف ما شده پابست این بدن بی جسم و تن به کعبه صدق و صفا رویم گوشی به قولِ شیخ و برهمن نمی دهیم در کوی دوست شاد و خوش و خوشنوا رویم ما موجهای بحرِ خروشانِ وحدتیم بارِ دگر به جانبِ بحرِ بقا رویم زآن بی نشات محض نشانی نیافتیم با بالِ معرفت به مقامِ رضا رویم صابر شراب از خُمِ توحید نوش کن تا مست عشق و باده کش و بی ریا رویم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۱۱ [ جمعه ۱۳۹۶/۰۸/۲۶ ] [ 19:25 ] [ آذر ]
مجنونِ عشقِ شاهدِ عیارم هر شب غمین و بی دل و بیدارم هر صبح و شام سیلِ سرشک از غم جاری شود ز دیده خونبارم از لطفِ پیرِ میکده عرفان سرمستِ جامِ باده اسرارم در تنگنای این قفسِ دنیا شوریده سر، اسیر و گرفتارم بگرفته است خاطرِ محزونم افسرده جان و بی دل و بیمارم اندر دلم شراره زند عشقش بی تاب و بی قرار و فداکارم گفتا ز وجد، صابر دلداده من عاشقِ جمالِ مهِ یارم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۷۹ [ پنجشنبه ۱۳۹۶/۰۸/۲۵ ] [ 18:3 ] [ آذر ]
کس نمی پرسد چرا عمری پریشان روزگارم بیدل دیوانه ام افسونِ چشمِ مستِ یارم هر چه کردم سعی و کوشش تا رها گردم ز فکرش بیشتر مشغول گشتم، با خیالش، بی قرارم او به من گوید که می باشم پریشانِ حوادث من به او گویم ز داغِ عشقِ رویت داغدارم او به من گوید دمی آسایش خاطر ندارم من به او گویم فزاید غم سرِ غم انتظارم او به من گوید تو بودی آفتِ هستی و جانم من به او گویم تو باشی فتنه جانِ فکارم او به من گوید خدا دادِ دلم را از تو گیرد من به او گویم تو سوزاندی مرا بی اختیارم او بود امیدِ من بی او نخواهم زندگانی در جهانِ عشق و مستی زنده و امیدوارم چند روزی هم لب از گفتن ببندم او بگوید باغِ فردوسم توئی، ای جلوه صبح و بهارم غنچه های گلشنِ طبع تو را بویم سحرگه تا شود شاداب از عطر و شمیمش قلبِ زارم در میانِ عشقبازانِ رخش با قلبِ خونین صابرِ کرمانی دیوانه دل زار و نزارم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۷۸ [ پنجشنبه ۱۳۹۶/۰۸/۲۵ ] [ 17:59 ] [ آذر ]
ای نور حقیقت ز جمال تو هویدا ای مظهر حق بوده رخت همچو مسیحا ای جان جهان تشنه لب دشت حوادث ای لعل لبت آب بقا، رهبر و مولا ای حسن رخت آئینه ذات الهی ای سرو قدت شاخه طوبی دل ما ای عشق تو افکنده شرر در همه عالم ای لطف تو باشد به سر خلق به هر جا ای برتر از اندیشه و افکار خلایق ای متصل غیب توئی اصل تولا ای دین خدا از تو بسی یافته رونق ای نور ولا گشته ز روی تو هویدا هم شاهد و مشهود و شهید ابن شهیدی سرور به شهیدان جهان والی و والا جوشان به جهان خون تو تا روز قیامت ای رهبر خوبان ز تو روشن شده دل ها صابر ز حسین ابن علی فیض و عطا یافت آسوده خیالست ز هر میل و تمنا برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۲ [ چهارشنبه ۱۳۹۶/۰۸/۱۷ ] [ 17:59 ] [ آذر ]
گوهری بودم، در چشمِ خسان خوار شدم در کمندِ غمِ ایّام گرفتار شدم روز و شب غوطه ورم غوطه ورِ بحرِ خیال موجِ بی لنگر این قلزمِ ذخّار شدم بسکه دیدم ز زن و مرد جفاکاری و جور از همه خلقِ جهان یکسره بیزار شدم خدمتِ پیرِ مغان را ز دل و جان کردم لایقِ خدمت آن مونسِ ابرار شدم گوشه میکده عشق مکان بگرفتم مست و لایعقل از آن باده سرشار شدم شمع سان سوختم و قطره صفت آب شدم تا که در عالمِ دل محرمِ اسرار شدم سینه ام مخزن رازست و دلم منبعِ عشق رستم از بندِ خودی واصلِ دیدار شدم از نسیمِ کرم و لطف و عنایت همه شب همدم و همنفسِ یارِ وفادار شدم صابرم نغمه دل شعرِ روانم باشد مرغ ِ خوش نغمه گلزارِ رُخِ یار شدم
برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۳۳ [ جمعه ۱۳۹۶/۰۸/۱۲ ] [ 12:10 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
