|
| ||
|
سخن روز |
دم زنم از ولای تو، ای شهِ ملک لافتی جانِ جهان فدای تو، ای شهِ ملک لافتی دیده ی دل بسوی تو کعبه ی عشق کوی تو قبله ی صدق روی تو ای شهِ ملک لافتی ساقی می کشان تویی مونس قلب و جان تویی در تن و جان روان تویی ای شهِ ملک لافتی عشق تو هست شاه دل مهر تو هست ماه دل گام نهم به راه دل ای شهِ ملک لافتی هست رخ تو در جهان باغِ بهشت عارفان مهر رخت بود عیان ای شهِ ملک لافتی ذکر زبان من تویی فکر و بیان من تویی روح و روان من تویی ای شهِ ملک لافتی درد تویی دوا تویی مهر تویی جفا تویی شور تویی نوا تویی ای شهِ ملک لافتی رهبر انبیا تویی سرور اتقیاء تویی دلبر اولیاء تویی ای شهِ ملک لافتی صابر زار و خونجگر گشته غمین و دربدر عشق ترا کند سمر ای شهِ ملک لافتی
برچسبها: دسته گلی از شعرا در مدح علی, ع [ پنجشنبه ۱۳۹۴/۰۷/۰۹ ] [ 18:48 ] [ آذر ]
من از بهشت گذشتم ز حور و غلمانش ز قصر و جنت و فردوس و باغِ رضوانش ز دوست هیچ تمنا نکرده ام جُز دوست که وصلِ دوست بود اصلِ غیب و ایمانش صفای دل شده ظاهر ز دیدنِ رویش هزار جان به فدای جمالِ رخشانش کلام عشق و محبت همیشه وردِ دل است که جبرئیل زند مُهرِ دم به عنوانش چو آشنای غمِ دل شدی یقین دانی که رنجِ عشق بود راز و عهد و پیمانش سخن ز معرفتِ ذات حق بیان کردم که درک میکند آنکس که هست حیرانش نوای صابر شیدا ترانه های دل است که پایدار بماند نوای عرفانش هزارها سخن و نغمه و ترانه سرود که در زمانه بماند کلام و دیوانش برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 337 [ پنجشنبه ۱۳۹۴/۰۷/۰۹ ] [ 18:36 ] [ آذر ]
ضرب المثل و شهره شد افسانۀ صابر از خون جگر پُر شده پیمانۀ صابر در قالبِ حرف و سخن و لفظ نیاید شور و هیجانِ دلِ دیوانۀ صابر روشن بنما خانۀ دل را ز تجلی از لطف بنه گام تو در خانۀ صابر دوشِ دلم از رنج و نوائب شده سنگین از بارِ مصائب شده خَم شانۀ صابر از هر طرفی عشق بود، شعلۀ سوزان در آتش آن سوخته، کاشانۀ صابر سیلابِ سرشک است روان وای دو صد وای سیل آمده در منزلِ ویرانۀ صابر غواص به دریایِ محبت چو شود دل آید به کَفَش گوهرِ دردانۀ صابر خواهی که ببینی تو تجلی خدا را بنما نظری بر رخِ جانانۀ صابر تا شمع رُخ افروخته دلدارِ پری رو بر گردِ رُخش سوخته پروانۀ صابر
برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 312 [ شنبه ۱۳۹۴/۰۷/۰۴ ] [ 20:16 ] [ آذر ]
زاهدِ بیگانه را با عالمِ معنی چه کار جاهلِ بی مایه را با شاهدِ زیبا چه کار تا ز خود داری خبر از حق پرستی دم مزن مردِ دنیادار را با ایزدِ یکتا چه کار عمر را مصروفِ عیش و نوش و عشرت کرده ای پس ترا با قصر و حور و جنت الماوا چه کار هر که در این تنگنای عالمِ دون شد اسیر جان او را با جهانِ خرمِ بالا چه کار دامِ راهت مکرِ نفس و شرّ ِ شیطانِ دنیست غافل و پستی تو را با رهبرِ دلها چه کار باده نوشی جز فراموشی ندارد حاصلی مستِ عشقِ دوست را با ساغرِ صهبا چه کار صابرِ کرمانی وارسته از خود رسته است نغمه از دل برکشد ما را به این دنیا چه کار برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 311 [ شنبه ۱۳۹۴/۰۷/۰۴ ] [ 20:15 ] [ آذر ]
ای جلالِ کبریائی از وجودت آشکار ای جمالِ ذاتِ حق ای مُلکِ دل را شهریار ای حسین بن علی ای منبعِ جود و سخا ای رخِ نورانیت آئینه دارِ کردگار ای که عشقت بُرده صبر و طاقت از پیر و جوان ای که نامِ نامی تو در دو عالم پایدار ای که حُسنِ عالم افروزت به سانِ نورِ طور موسی جان را نموده از تجلی نور بار در شجاعت ای ولی المومنین باشی شهیر چون تو جانباز و فداکاری ندیده روزگار در سخاوت شهره و ضرب المثل در خاص و عام در رشادت نیست مانندت توئی عالم مدار نغمه هایت دلنشین و خطبه هایت آتشین ای عزیزِ فاطمه ای پیشوای نامدار روی دستت شد شهید آن کودکِ پاک و رضیع بوده صبر و طاقتت مانند کوهی استوار یکصد و هفتاد و دو جانباز در راهت شهید گر چه شد مشهور هفتاد و دو تن ای گلعذار نوجوانانِ بنی هاشم ز عشقت جان فدا حضرتِ عباس در دشتِ بلا شد جان نثار خواهرانت وای و ویلاگو اسیر و در به در خاندانت در مصیبت غمگسار و سوگوار خیمه گاهت شد شرربار از جفای خصمِ دون حضرتِ سجاد زین العابدین شد بی قرار صابرا عشقِ حسین بن علی فیضت دهد طبعِ شیوای تو باشد پُر ز درِّ شاهوار برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 310 [ شنبه ۱۳۹۴/۰۷/۰۴ ] [ 20:13 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
