|
| ||
|
سخن روز |
من از بهشت گذشتم ز حور و غلمانش ز قصر و جنت و فردوس و باغِ رضوانش ز دوست هیچ تمنا نکرده ام جُز دوست که وصلِ دوست بود اصلِ غیب و ایمانش صفای دل شده ظاهر ز دیدنِ رویش هزار جان به فدای جمالِ رخشانش کلام عشق و محبت همیشه وردِ دل است که جبرئیل زند مُهرِ دم به عنوانش چو آشنای غمِ دل شدی یقین دانی که رنجِ عشق بود راز و عهد و پیمانش سخن ز معرفتِ ذات حق بیان کردم که درک میکند آنکس که هست حیرانش نوای صابر شیدا ترانه های دل است که پایدار بماند نوای عرفانش هزارها سخن و نغمه و ترانه سرود که در زمانه بماند کلام و دیوانش برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 337 [ پنجشنبه ۱۳۹۴/۰۷/۰۹ ] [ 18:36 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
