|
| ||
|
سخن روز |
ضرب المثل و شهره شد افسانۀ صابر از خون جگر پُر شده پیمانۀ صابر در قالبِ حرف و سخن و لفظ نیاید شور و هیجانِ دلِ دیوانۀ صابر روشن بنما خانۀ دل را ز تجلی از لطف بنه گام تو در خانۀ صابر دوشِ دلم از رنج و نوائب شده سنگین از بارِ مصائب شده خَم شانۀ صابر از هر طرفی عشق بود، شعلۀ سوزان در آتش آن سوخته، کاشانۀ صابر سیلابِ سرشک است روان وای دو صد وای سیل آمده در منزلِ ویرانۀ صابر غواص به دریایِ محبت چو شود دل آید به کَفَش گوهرِ دردانۀ صابر خواهی که ببینی تو تجلی خدا را بنما نظری بر رخِ جانانۀ صابر تا شمع رُخ افروخته دلدارِ پری رو بر گردِ رُخش سوخته پروانۀ صابر
برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 312 [ شنبه ۱۳۹۴/۰۷/۰۴ ] [ 20:16 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
