شاعری که هر شعری م­ی گوید احساسِ اوست، کلامِ دلِ اوست، نوای روحِ پُر هیجان و دریای خروشان روان اوست.

چه کند گذشت زمان، آمیزش با این و آن، بی­ وفایی دوستان، جفای دشمنان، قدرناشناسی همگان، او را آزرده­ خاطر و رنجدیده می­ کند به گفتۀ نظامِ وفا:

گفتم از بهرِ دلِ خویش رفیقی جویم

                                هرچه گشتیم نظاما دل شیدایی نیست

رفیقِ دل، رفیق کاباره و بار و میخانه نیست.

رفیقِ دل با حقه­ بازی و کلاهبرداری و تقلب و تزویر و ریا، کاری ندارد.

رفیقِ دل، خریدارِ صاف و محبت است رفیقِ دل آنی از دل جدا نشود و از حال و قال و مقال بگذرد.

تا آنجا که بنالد:

دیدن و خواستن و سوختن و خاموشی

                                           در همه عمر نظام است همین حاصلِ ما

رفیق دل را با مِلک و آب و گل سودایی نیست،

چه می­ شود کرد (من به فرمانِ دلم ... کی دل به فرمانِ من است)

سعادتمند کسی که یار و دلداری دارد و در عالمِ محبت و صمیمت، راز نگهداری.

شاعری سوخته­ دل گوید:

از تغافل می­توانم بر سرِ رحم آرمش

                                دشمن من این دلِ بی صبر و آرامِ من است

به خدا دل مرکز احساسات است، شادی­ ها، غم­ ها، نوش ­ها، نیش ­ها، رنج­ ها، راحتی­ ها، امیدها، ناامیدی­ ها همه از دل سرچشمه می­ گیرند.

من هرچه می­کشم همه از دست این دل است

                           دل نیست دشمنی است که در سینۀ من است

من هم دلی دارم که آشفتۀ موئی و پریشان جانانِ تندخویی است،

بارها به او گفته ام:

گرنمی­ باشد سزای بندگی بهر فروش

                         در کف برده ­فروشان سوی بازارش مکن

او حرف و عجز و التماس را نشنیده می­­ گیرد و چنان در پنجه زجر و جور او را فشار می­ دهد که فغان می­زند:

ز دل مپرس که عشقت ز داغ های نهانی

                               چه گنج ­ها که درین خانۀ خراب ندارد

دل ظریف تر از بال پروانه و نازک­تر از برگ گل است و به دلدار گوید:

ز بس شکسته به دل نازک تو، نزدیکست

                           به جای اشک ز چشمم سر سنان بچکد

***

رنگ رخسار و اشک گرم گواه سوز دل است

                                گردیده سرخ هر مژۀ ما ز خون دل

پریشان­دلی عاشق اختیاری نیست و آه و فغانش بیان­ کنندۀ راز نهان اوست

  روز اول به سر زلف تو دادم دل را

                        تا کسی منعم از این حال پریشان نکند

باری این بود خلاصه­ ای از این کتاب دل...

خبر از عالم دل عالم دارد و بس

                           حال دل نیست بیانی که به تقریر آید

صابر کرمانی

29/1/1342

پُر شدم از عشق آن نامهربان باور نکرد

                            رحم بر حال من و این قلب غم­ پرور نکرد

    محبت تلقینی نیست ساختگی نمی­ باشد حسی است باید درک شود و آثارش نمودار گردد. خدا کند این احساس در کسی به اندازه من رنج آور و غم ­فزا نباشد، لحظه­ ای نتوانسته­ ام خاطرات گذشته ­ام را فراموش کنم بارمنت آشنایان،زجرمحبت دوستان، ناروایی بولهوسان، کدورت خاطر نامهربانان، سخنان و نوشته­ های تلخ و شیرین پیروجوان، همه و همه رنجم می­ دهند، ازجسمم می­ کاهند، روحم را در طوفانی از اضطراب و دگرگونی­ ها فرو می­برند چه می­ شود کرد؟

این ناله­ ها و فریادها این شکوه و شکایت­ها از دل من است کسی را که با تمام وجودم دوست می­ داشتم باور نکرد نهال دوستی و الفتی را که سالها با خون دل و اشک چشم بارور کرده بودم از بیخ و بن برکند، مرگ با همه تلخی­ هایش برایم شیرین­ تر از شهد شده است.

خیلی­ ها به زندگی به ظاهر آرامم به نام بی دوام و پوچم، به طرز اندیشه و افکارم به مهر ورزیدن دیگران نسبت به من غبطه می­خورند، و لیکن من می­دانم و درون آشفته­ ام به قول "حسن هنرمندی" شاعر هنرمند:

بهار می­ طلبد شعر تازه­ ای و هنوز

                                   دلم ز حسرت سال گذشته لبریز است

می­ گویند اثر یا آثار هر کسی نشان دهنده روح و روان و فکر و میل و خاطرات اوست هرچه نوشتم هرچه شعر گفتم شراره­ هایی از دل سوزان و جان فروزان من بود:

خنده بر لب شعله در دل سوز در جان داشتم

باز دفتری را گشودم و نوای روان و بیان احساسم را بر روی آن پراکنده کردم این خارهای خارستان اندیشه­ ام را به کسانی نمی­ سپارم که از نوک خار سخنان نیش­دار آشنایان دلهایشان ریش گشته و هیچ مرهمی آن زخم­ ها را مداوا نکرده است فقط آنها به دلم تقدیم می­ کنم که زخم­هایش عمیق­ تر گردد شاید زودتر نابود شوم...

25/12/1344

صابر کرمانی