|
| ||
|
سخن روز |
سفر مرگ و فنا در پیش است شادی روح به دوراندیش است سر به آخور مبر، آخربین باش شاد و مسرور ز علم و دین باش علم توحید کمالت بخشد شادی روح و جلالت بخشد باش آزاد ز قید دو جهان حق طلب باش شوی جاویدان جان اگر در ره جانان دادی قرب آن جان جهان آزادی هرکسی حشری و نشری دارد دل به دلدار چه حشری دارد رهنمود ره حق مسرورست نصرت او ز ولا منصور است چیست این عالمِ پُر زرق و ریا نخورد گولِ جهان را دانا جای آرام و قرار کس نیست بهر دیندار بجز محبس نیست نوش آن در پی آن نیش بود وای بر آنکه بداندیش بود آخرت خلد نعیم است بدان عزت و فوز عظیم است بدان نعمتش لایتناهی باشد رحمت و لطف الهی باشد چون به آن روح اِرادی برسی به نواخوانی و شادی برسی هستی ات نور و صفا خواهد شد اتصالت به خدا خواهد شد لامکان گردی و از خویش رها صابرا کامروایی دو سرا
[ یکشنبه ۱۳۸۸/۰۱/۳۰ ] [ 12:43 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
من چه جرمی مرتکب شده ام که باید چنین حس کنم و همیشه در آتشی سوزان بسوزم. حتی راضی نشوم به دشمنم و مخالفم صدمه ای برسد. نرمی، سلوک، مسالمت، ملاطفت حدی دارد. دلِ بی اختیارم در میان هاله ای از غم و غصه پنهان گشته هیچ چیز علاجش را نمی کند. در حال خندیدن گریانم و گریه ام نقش خندۀ چندش آوریست. خوب درک می کنم چه می گویم، برای رضای خدا هم آزارم می دهند. فریبها، نقشها، گولها، رنگها هم دیگر فریبم نمی دهند و سرگرمم نمی کنند. کوله بار رنج و غم چون دوش جان را خسته کرد مات و حیران تکیه بر دیوارِ حیرت داده ام کوره راه زندگی پُر سنگلاخ و پُر نشیب بود ز اول گام، جان با درد و حسرت داده ام گشته ام خاموش و لب بستم ز هر گفت و شنود حاصل دوران عمرم جز فراموشی نبود دمبدم ساقی شراب تلخ در پیمانه ریخت کار ما در بزم رندان جز قدح نوشی نبود
[ جمعه ۱۳۸۸/۰۱/۲۸ ] [ 18:52 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
اگر با چشم دل بینی خدا را عدم یابی تمامِ ماسوا را خدا باشد مُنیر و حیِ مطلق کند روشن ز نورش جان مارا
[ شنبه ۱۳۸۸/۰۱/۲۲ ] [ 10:38 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
گل شقایق شقایق بگوید که ای یار مست حیات و وجودم برای تو هست تو را دوست دارم من از قلب و جان توئی باعث شادی جان عیان ز نیروی عشق تو دل زنده ام به ملک صفا شاد و پاینده ام
[ چهارشنبه ۱۳۸۸/۰۱/۱۲ ] [ 17:52 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
ساقی زیبا بیار ساغر صهبا تا که بنوشم، رها شوم ز تمنا مسئله روح و مرگ و مبدأ و میعاد کشف نگردد ز فکر مردم دانا در بدر ملک عشق و وادی هجرم گشته دلم از فراق روی تو شیدا بار محبت کشم بدوش دل و جان عاشق و مستم ز عشق شاهد زیبا قدرشناسی به عمر خویش ندیدم وای از این مردمان جاهل و اعمی شد سپری عمر ما به وحشت و اندوه طی شده امروز ما به وحشت فردا دوش نهادم قدم به محفل رندان در دلشان بود شور عشق و تولا پیر به من نکته ای ز سر ازل گفت گشته بپا این جهان ز عشق دل ما نور امید و صفای محض و حقیقت در دل صابر بود ز همت مولی
[ یکشنبه ۱۳۸۸/۰۱/۰۹ ] [ 15:34 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
گل میخک بگوید چنین میخک سرخ رو که تقدیم کردم دلم را به او به معشوق گلچهره و مهربان به آن یار زیبای شیرین زبان شراریست سوزان بجان و دلم ز عشقت بود کوی غم منزلم [ شنبه ۱۳۸۸/۰۱/۰۸ ] [ 8:39 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
مجالی نیست عمرِ باد پارا مخور غم، کن رها مکر و دغا را چه بُردی بهره زین دنیایِ فانی گرفتی دامن چون و چرا را
[ شنبه ۱۳۸۸/۰۱/۰۸ ] [ 8:33 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
هر که می بیند مرا، گوید پریشانی چرا در کمند اضطراب عشق حیرانی چرا عقل دوراندیش را کردی رها، دیدی بلا عاشق و شوریده سر، حیران و پژمانی چرا گشته ام بیمار عشق و داغدار و دل فکار آشنای دل بپرسد زار و نالانی چرا خنده ام بی اختیار و گریه ام از بی خودیست هر کسی پرسد ز من خندان و گریانی چرا زیر این طاق بلند آسمان دلشاد کیست بی سبب در بند عیش و شادیِ جانی چرا لذتی بالاتر از اندوه و درد عشق نیست در خیالِ چاره و در فکرِ درمانی چرا هر که را مهر و محبت نیست بیجا زنده است در خمارِ عشقِ دل، صابر پشیمانی چرا
[ یکشنبه ۱۳۸۸/۰۱/۰۲ ] [ 15:22 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
