|
| |||
|
سخن روز |
دوستی و ذات محبت به هرکس برسیم خواه پیر باشد یا جوان، عالم یا جاهل، زشت یا زیبا، دولتمند یا بی چیز، مشهور یا گمنام، مادی یا معنوی، در بین سخن گفتن می گوید من با فلان دوستم؛ آیا بگفتن کلمه دوست می شود معنی و مفهوم و واقعیت و حقیقت این نام مقدس پُر ارزش ملکوتی را درک کرد و فهمید. دکتر اسپنسر یکی از کلیه های سالمش را به دوستش انتقال داد و او را از مرگ نجات بخشید. برای دوست خود و در راه دوستی تا چه حد فداکارید؟ حضرت امام حسین بن علی (ع)، رادمرد شجاع و از خود گذشته و فانی در حقیقت محبت و دوستی فرمود: یاران و دوستانی به فداکاری یارانم بوجود نیامده، آنها دوست بودند، دوستی کششی است بین دوفرد که باید آنرا احساس کنند. دوست آنست برای ذات محبت، دوستی داشته باشد نه توقعات بیجا و خواهشها و میلها و هوسهای بی پایه و اساس، کششی و جاذبۀ مرموزی در بین روحها و دلهاست که هیچ نیرویی قادر نیست آنرا از بین ببرد. هیچ نشانه ای به اندازه دوستی و محبت مرا سرمست نکرده و هیچ نیرویی مانند حقیقت، روح و قلب و جسم و جانم را تسخیر ننموده: براه دوست ز هستی گذشتن آسان است.
حسین حماسیان (صابر کرمانی) / دی ۱۳۴۳ [ سه شنبه ۱۳۸۷/۱۲/۲۷ ] [ 12:13 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
غنچه گل سخن، غنچه گل بگوید چنین که ای دلبرِ مهوشِ نازنین دلم اولین بار بهرت طپید نوای تو را گوش جانم شنید شدم پای بند غم عشق دل بود قلب پاکم به تو متصل [ یکشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۲۵ ] [ 13:57 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
فقان عشق
من ان شکسته پرم حسرت چمن دارم فغان عشق بود نالـــــه ای که من دارم فـکنده رشتــــه طـبـیعـت بـپـای ازادم بپای خویشتن از رنج و غم رسن دارم
استاد صابر کرمانی [ جمعه ۱۳۸۷/۱۲/۲۳ ] [ 19:22 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
هوالقدیر
افسانه حیات
روزی که من جلوه روی تو ای گلعذار کرد افــــــــاق را به دیده من نو بهــــــار کرد مـفـهـوم زنـدگـی بجـز از رنج و غـم نــبـود افسـانـه حیـــــــــــــــــات مرا بیقرار کرد مستـــــم زشـور مسـتـی دل نـغـمـه مـیـزنــم چشمان مسـت یــــــــار مرا میگـسار کرد روشـن روان و پاکــــــدلـم از فروغ عـشــق تا جلوه ای بجـــــان و دلـم روی یار کرد مـن شـکوه ای زگردش دوران نـمیـکنــــــم اشوب روزگار مرا دلفـــــــــــــــکار کرد چـون قایـق شکستـــه به دریای حادثــــــات من را شکسته گردش لیــــــل و نهار کرد بـگشـوده پـر فرشـتـه امـیـــــــد بـــر ســـرم عشق و امید عـمـــــــــــر مرا پایدار کرد صـابـــــــــــــــر در استان محبت زشوق دل در پای دوست جان و سرش را نثار کرد
استاد صابر کرمانی [ جمعه ۱۳۸۷/۱۲/۲۳ ] [ 19:20 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
گل سرخ گل سرخ گوید ای جان جان من آن آتشین عشق باشم بدان تو بپذیر این آتشین عشق را نگهدار ای نازنین عشق را که من عاشق بیقرار توام که چون رنگ گل داغدار توام
[ پنجشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۲۲ ] [ 13:23 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
شجر عمر زندگی مایۀ عذاب شده زندگی رنجِ بی حساب شده دل از این زندگی غمین شده است زندگی بارِ سهمگین شده است از تمنا مجوی راحت جان بی تمناست خرم و خندان ثروت و مال و نام و جاه و مقام مایۀ صدمه و غم و آلام زندگی هرچه ساده تر باشد شجرِ عمر، پر ثمر باشد شادمان زنده باش و شاد بمیر تا نگردی به کام قهر اسیر [ چهارشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۲۱ ] [ 13:15 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
کاروان تا زنده ام کسی نکند اعتنا به من بعد از وفات بقعه برایم بنا کنند هرکسی تا وقتیکه زنده است شناختن و درک کردن، به احساس و محبتش پاسخ دادن و مهر ورزیدن و قدردانی نمودن،شرط انسانیت است نه پس از نبودنش مرده پرستی کردن و برایش مقام و کرامات ساختن و معجزه تراشیدن. به گفتۀ استاد نظام وفا گیرم آثارِ من و عکسم بماند سالها باشد آن نقشِ خیال و آن نشانِ پیکرم پیش عکسم چون بت آذر پرستشها کنند حرزِ جان سازند چون اکسیرِ اعظم دفترم زین بساط احترام و نام بهرِ من چه سود بعد از آن کز خاک قبر افکنده باشد بسترم از پیدایش آدم تا انتهای خلقتِ این کرۀ خاکی کاروانی در حرکت است که از مقصد و مقصودش چیزی نمی فهمد و لحظه ای هم توقف ندارد و مسافرینی دمبدم به آن قافله می پیوندند. بعضی ها شهرتی جهانی دارند و برخی گمنام و بی نام و نشانند؛ می روند و اثری هم باقی نمی گذارند. ما هم بدونِ تردید دنبالِ روِ آن کاروانیم و به دنیایی به نامِ ابدیت و جهان جاویدانی شتابان.
۱۳۷۳/۳/۱۷ [ چهارشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۲۱ ] [ 13:8 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
از هرچه بجز عشق حذر باید کرد بر جلوۀ پاک او نظر باید کرد عشق است پس از وفات ما شهپر جان با شهپر جان و دل سفر باید کرد
[ چهارشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۲۱ ] [ 13:4 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
اندیشه و فکر آسمان پیما شد دل روشن و نور معرفت پیدا شد سرمایۀ هستی ام محبت باشد این رازِ نهفته نور جان ما شد
[ چهارشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۲۱ ] [ 13:3 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
گل شمعدانی بود نغمه و راز گلها بسی که واقف نباشد برآن هر کسی گل شمعدانی چنین گفته است ز شور و محبت گهر سفته است که من را بود حس عشق و وفا شدم عاشق رویت ای دلربا [ چهارشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۲۱ ] [ 12:58 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
هوالساقی
ذکـــــــــــر اهـــل ایــمــانــسـت لااله الاهو نـور قـلـب ایـمـانسـت لااله الاهو در عــدد علی باشـد روشـن و جـلـی بـاشــد سـر او خـفـی بــــاشــد لااله الاهو سـر غـیـب مـیـجویـم راه عشـق مـیـپـویــــم عـارفـانـه میگویـــــــــم لااله الاهو دل چو محو مولا شد مست عشق و شیدا شد صبـح و شـام گویـا شد لااله الاهو ذاکــرم بـذکـر حـق تــا بــه او شــوم ملحق غیب او بــــــــود مطلق لااله الاهو مـسـت عـشـق مـولایـم فارغ از مـن و مایم عاشقانه گویایـــــــــــــم لااله الاهو ظاهر و عیان باشد باطن و نهان باشد نقش لوح جان باشـــــد لااله الاهو صـابـر صـفاکیـشـم اهـل راز و درویـشـم جز بحق نیندیشـــــــــم لااله الاهو [ سه شنبه ۱۳۸۷/۱۲/۲۰ ] [ 20:17 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
<<هوالحق>> بررسی تاریخ زندگی انبیا و سیر تکمیل ادیان الهی مطابق با دعوت پیام آوران صاحب شریعت خود حاوی نکات بدیع و لطیف درباره شناخت خدا و وجود انسان است. می دانیم که انبیاء هر یک معجزی را به عنوان حجت و دلیل نبوت خود به همراه داشته اما حجت و معجزه پیامبری محمد (ص) بگونه ای دیگر و متفاوت با انبیاء سلف بوده است اگر چه اعمال خارق عادت نیز مکرر از پیامبر گرامی اسلام سر زده که در کتب معتبره تاریخ مذکور است ولی ما مسلمانان، قرآن آن کتاب آسمانی و بیان روحانی پیامبر اکرم را معجز وی می دانیم چرا که گفتاری محکم از نبی اکرم که مردی درس ناخوانده بوده است قرنهاست که علما را مشغول و بر آن تفسیر نوشته اما هنوز بطن آن برای عامیان روشن نشده (خاصان نیز محتاج تفسیر نبوده اند) و درباره آن می گویند و می نگارند بی آنکه اثری از کهنگی در آن کلام آشکار شود. مولوی می فرماید: گر چه قرآن از لب پیغمبر است هر که گوید حق نگفت او کافر است هر قانون و شریعت در جنبه های مختلف زندگی انسانها چه فردی و چه اجتماعی بصورتی الهی دستوراتی از امر و نهی را داشته و دارد که عمل به آن دریچه های مختلف ساختمان روح انسان را گشوده تا آنجا که شناخت نفس آدمی به شناخت خداوند منتهی میگردد. (و من عرف نفسهُ فقد عرف ربه) مقایسه و بررسی سیر معجزات در پیامبران از نظر نوعی خود مرتبه ای دیگر را آشکار ساخته که به زعم حقیر لطائف بسیار به همراه داشته در پیامبر خاتم که دین او اکمل و آخرین قانون و دین و شریعت نزد خدا شناخته شده است (امروز برای شما دین را کامل و نعمت را به اتمام رسانده ایم- براستی دین تنها نزد خدا اسلام است)معجزه ای شگرف به عنوان کتاب الهی جلوه ای تابناک دارد علت این اختلاف چیست آیا ممکن نبود که مرده را زنده کردن و ناقه ای از کوه و عصایی که اژدها می شود و تاویل رویا و غیره معجزه محسوب شود؟ اما قرآن نازل شده است قرآنی که روش زندگی انسان را به بهترین وجه آموزش می دهد و معرفت نفس را برای ما رهنماست. این تفاوت خود آشکار می سازد که عالیترین جنبه بشری، صحیح فکر کردن و درست زندگی کردن است. مولوی می فرماید: ای برادر تو همین اندیشه ای ما بقی خود استخوان و ریشه ای گر بود اندیشه ات گل گلشنی ور بود خاری، تو هیمه گلخنی به همین دلیل یک ساعت تفکر برتر از شصت سال عبادت دانسته شده است و از این به بعد است که مطابق با سیره رسول اکرم همواره اندیشه های پاک و وسیع مورد علاقه خدا و احترام و توجه خلق او قرار داشته و دارد و در حدیث است که علمایی افضل من انبیاء بنی اسرائیل و توجه به سیره نبی و ارزش و اهمیت به تفکرات و اتصال به مبدأ و تقوی را برای علمای دین شاخص اصلی می سازد و از آنجائی که علمایی کالنجوم علما و اولیای الهی ستارگانی هستند که رهبر و راهنمای طریق هدایت در شام ظلمانی خواهشهای نفسانی به شمار می روند لذا بایستی با تکیه بر ارزش فکر که افضلیت بر شصت سال عبادت دارد و اتصال معنوی و عروج روحی و تمکن در مقام تقوی، علمای راستین را شناسایی کرده و در طریقه آنان گام برداشته و متابعت از روش آنها در صراط المستقیم دین حق بر حسب عنایت الهی و استعداد ذاتی قدم صدق برداشته و به مقصد نهایی نزدیک شد. عارف فرزانه و استاد بینا جناب صابر کرمانی از شخصیتهای بزرگ و شاخص علمی و عرفانی و ادبی عصر حاضر می باشند که با احاطه وسیع بر علوم رسمی و توجه عمیق به اصالت روح و روان به فیض وصال جانان و درک ذات خدای سبحان نائل آمده و استغراق در بحر شناخت نفس و خدا و سعی و تلاش در کسب علوم صوری و معنوی ایشان را ممتاز در میان عرفای حاضر و سلف نموده و حوزه ی علمی و ادبی و عرفانی بی نظیری در خویش پدید آورده اند. نکاتی که در پی خواهند آمد مقالاتی در زمینه روان شناسی و خواب و رویا و آئین دوستیابی و حدیث و ادعیه و... است که جناب صابر کرمانی با ذوق و سلیقه خاص خود انتخاب و به رشته تحریر درآورده اند و در حقیقت جُنگی از حقایق زندگی انسان بوده که می تواند زوایای شخصیتی انسان را روشن نماید حقیر امیدوار است همگان به درک لطائف نهفته در این مجموعه موفق و ضمن بهره گیری با بکار بستن آن در زندگی روزمره اندیشه های این مرد بزرگ را پاس بدارند. انشاء الله. پایان سخن همنوا با حافظ شده که می فرماید: حافظ وظیفه تو دعا گفتن است و بس در بند آن مباش که نشنید یا شنید اهل نیاز مهر 1376
[ سه شنبه ۱۳۸۷/۱۲/۲۰ ] [ 14:56 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
من ندانم که گرفتار غم عشق چرایم محو و خونین جگر و دلشده و بی سر و پایم هر که احوال مرا دیده دگرگون شده گفتم که گرفتار غمِ عشق و هوادارِ وفایم عشق را تا هوسِ نفس، بود فاصله بی حد من همان عاشق دلسوختۀ عشقِ خدایم دوستان بی سبب از من برَمیدند و چه گویم دین و دلباخته در راهِ خدا اهل صفایم مهربانا، صنما، غنچه لبا، لاله عذارا از فراقِ رُخِ زیبای تو در شور و نوایم ارزشم را نشناسد به جهان، قدر نداند هر که شد باخبر از قیمت و از قدر و بهایم راحتی نیست به جان و دلِ غمگین و پریشان نتوان گفت که یک لحظه خوش و کامروایم سالها گوشۀ بیت الحزن و غصه نشستم کس نفهمید که من غمزده و محوِ بلایم صابرم راحتی و عیش و خوشی هیچ ندیدم در هوای غمِ جانانه رها از من و مایم
[ یکشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۱۸ ] [ 18:0 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
برو برو که گرفتار و بی قرار تو ام برو برو که به بند بلا دچارِ تو ام برو برو که دمی از نظر نخواهی رفت همیشه واله و مفتون و داغدارِ تو ام برو برو که نخواهی ز دل روی هرگز که مشتعل ز غمِ عشقِ پُر شرارِ تو ام برو برو که امیدِ منی و راحتِ جان به کوی مهر و وفا یار و جان نثارِ تو ام برو برو همه جا با منی و جانانی ز داغِ عشق پریشان و دل فکارِ تو ام برو برو که توئی خاطراتِ عمرِ عزیز بیاد رویِ تو و زلفِ مشکبارِ تو ام برو برو که توئی جلوۀ حیات و امید همیشه خُرم و شاد و امیدوارِ تو ام برو برو نروی از ضمیر و جان و دلم اسیرِ دامِ غم و رنجِ بی شمارِ تو ام برو برو به هوای تو جان دهد صابر تو با منی و من ای یار، در کنارِ تو ام [ یکشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۱۸ ] [ 17:42 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
به چشمِ جان و دل بنگر خدا را که روشن کرده عرش کبریا را لقاءالله نورِ نورِ نور است منور کرده نورش قلب مارا
[ یکشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۱۸ ] [ 17:32 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
[ جمعه ۱۳۸۷/۱۲/۱۶ ] [ 9:29 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
حافظ شيرازی براي حافظ زمان مفهومي ندارد. زمان تولد شعر او، زندگاني ابدي او، زمان شهرت روزافزون جهاني اوست. ما را چه کار پدرش تويسرکاني بوده يا مادرش شيرازي، در سال ۷۲۶ هجري قمري در شهر شيراز بدنيا آمده و پس از شصت و پنج سال زندگي پرماجرا رخت از جهان فنا به دار بقا کشيده، جمله "خاک مصلي" در عدد ابجدي ۷۹۱ تاريخ وفاتش شده و يا بتحقيق بعضي از محققين ۷۹۲ بوده،،، حافظ، حافظ جاوداني است. نامش "محمد" است و لقبش شمس الدين. اين نام و نشان زندگي جسماني اوست. حافظ عارف معارف الهي و حافظ قران است. دانشمندي است بزرگ و حکيمي دانا، شاعري توانا، ابرمردي سترگ از بي همدمي مينالد و ميگويد: سينه مالامال درد است اي دريغا مرهمي دل ز تنهايي بجان آمد خدا را همدمي
اشعارش سوز و گداز است، کلامش راز و نياز طراز پيرهن زرکشم مبين چون شمع که سوزهاست نهاني درون پيرهنم
غزليات حافظ زبده ندارد، همه شيرين است و دلکش و مليح است و روحنواز. نواي حافظ ملکوتي است.کلامش کلام دل و بيانش بيان احساسي عميق و عارفانه. شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد دفتر نسرين و گل را زينت اوراق بود
حافظ به طرز انديشه و شعر و کلام و عرفانش اعتقاد دارد و خوش ميسرايد: صبحدم از عرش مي آمد خروشی، عقل گفت قدسيان گویی که شعر حافظ ازبر ميکنند
براي دوستداران شعر شيواي حافظ غزلياتي انتخاب شده تا در هر حال از آن اشعار عرفاني که سراسر ذوق است و شوق و عرفان و حکمت و آيه و حديث بهره مند شوند چنانکه خود فرموده: صبح خيزي و سلامت طلبي چون حافظ هر چه کردم همه از دولت قرآن کردم
با خواندن غزلي از حافظ ميتوان لحظاتي از زندگي پردردسر مادي به عالم آرامش بخش معنوي سير کنند و به آسايش رواني نزديکتر رسند. در آسمان چه عجب گر بگفته حافظ سرود زهره برقص آورد مسيحا را
با تشکر از آقای نیما حیدری
[ جمعه ۱۳۸۷/۱۲/۱۶ ] [ 8:0 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
هوالرحمن هردم خبــری میرسـد از عــــالــم بالا افــــاق منـــــور شده از نــــور تـــــولا حب علی وآل علی جـــــنت وفردوس آن رحمت حق فیض وعطا داشته برما سرحلـقه اربـاب صفـا راز ربـوبـــی بودســت علی نـــور خـــدا رهبر و مولا ضرب ومثل خلق زعدلسـت وعبادت بی مثل و نظیر است ولی والی و والا اغراق نگویم که بـــود نور ولایـــش در سینه هــر اهــل دلــی مهـر دل ارا مست می عـشقـش زده پابـرسـرعالم او را نـبـود یک سـرمـو مـیــل به دنیــا آن مکتب توحید علی وحدت صرف است نـی ابـجـد و هـوز بـود ونـــکتـه شــیوا راز ازل و سـر ابــد جــان شـریفـش در عـلـم وعـمـل عالم هر علـم وتــوانا صــابر بـــزنـد دم ز ولای علی وآل او را نـبـود در دوو جــهان هیـچ تمـنـا
صابر کرمانی
[ یکشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۱۱ ] [ 22:36 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
آمیزش خلق جهان، رنج روان بخشد ترا دیدار یار مهربان، آرام جان بخشد ترا در این جهان پر محن، آسایش خاطر مجو آمیزش خلق جهان، زجر روان بخشد ترا حرص و طمع، بخل و حسد، هر لحظه رنجت می دهد آسیب و رنج بی امان، در هر زمان بخشد ترا هرکس که باشد مست حق، از خود گریزان می شود دیدار حق فیض و عطا، عیش نهان بخشد ترا با قوم جاهل در جهان عمری تحمل کرده ام بشنو زمن این نکته را ایمان، امان بخشد ترا سنخیت و نور ولا شرط است نی نسل و نژاد آن شور و احساس و صفا، خوش آرمان بخشد ترا صابر تو با اهل ولا شعر و سخن گفتن روا تا ذات پاک ایزدی باغ جنان بخشد ترا
[ یکشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۱۱ ] [ 11:43 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
هست در قرآن که باشد بهترین مولا خدا دیده دل باز کن در عالم صدق و صفا بهترین یاری کننده در دو عالم حق بود از خدا باشد هدایت، ظلم از نفس شما دقتی بنمای در آیات قرآن و بدان تا قیامت دین اسلام است با نور ولا بهترین رهنما بهر بشر قرآن بود غور کردم جمله ادیان را در این دار فنا بوده قرآن را مبیّن هر زمان بی شک و ریب جلوه نورانی او در زمین و در سما فرّ رحمانی، تو را روشن کند از نور غیب سینه ات را می کند انور ز نور کبریا راضی امر الهی باش و درک فیض کن شادمان باشی به دارالامن ایمان و صفا صابرا جان و روان را جلوه ای دادی به ذکر هست قرآن نور و ذکر و رحمت و فیض و شفا
[ شنبه ۱۳۸۷/۱۲/۱۰ ] [ 11:33 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
یا هو شد جلوه نما چــــــهره تـــابـــان محمد شد عقده گشا آن لب خنــــــدان محمد شد مهر ولا حسن رخش درهمه عالـــم گردید عیان جلوه رخشــــــــان محمد هستی ز طفلیش شده موجود ووجودش شد مایه هر فیض ز ایمـــــــان محمد روشن شده پـرتـو از مـشرق ومـغرب هرلحظه فزون حســن فروزان محمد گنجینه اســــرار الهــــی دل پاکـــــش پر قدر وبها گوهـرعرفــــــان محمد اسلام ازآن ختم رسل فروصفـا یافـــت جاوید بود دین وســـــرو جان محمد او پرده نشین حرم غیب وشــهود است فیض همــــگان لطف فراوان محمد صابر سنـجش نغمه ساز ملکوت است خوش نغمه سرا شد بگلسـتان محمد
صــــــابــــــر کــــرمــــــانـــــی
[ جمعه ۱۳۸۷/۱۲/۰۹ ] [ 21:17 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
یاهو
مظهر روی دلــــــــــــــربای محمد پرتوجـــــــــــان جلوه لـقای محمد نایره عشق او به سینه ســــــــوزان مهرفروزان دل ضیــــــــای محمد هستی عالم طفیل هستی پاکـــــــــش خلق جهان را رسد صفـــای محمد فخر بشاهان کند ز منزلت وقــــرب هرکه شود خادم ســـــــرای محمد ریزه خور خوان اوست حاتم طایی هست فزون از بیان سـخای محمد فیض رسد صبح وشب زعالم بـــالا ذکرملک درفلک ثنــــــــای محمد شهره عالم بود جلال سلیمــــــــــان زآن همه حشمت بود گــدای محمد بهرسرور ونشاط خاطر خو بـــــان صبح و مسا میـر سد نــد ای محمد شاهد ومشهود وهم شهید وامین است پیر وجوان جانـفدا فـــــدای محمد صابرکرمانی خجسته خصــــــــالـم از کرم ورحمـت وعـطــــای محمد
صـــابــــــرکــــرمـــــانـــــــی [ جمعه ۱۳۸۷/۱۲/۰۹ ] [ 21:11 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
دیده حق بین ببیند جلوه انوار را بشنود گوشِ دلِ آگه، ندای یار را سینه ی بی کینه تخم معرفت را سبز کرد آبِ توبه، آبیاری می کند گلزار را شوق دیدار تو خوشتر از بهشت و جنت است در معانی طالبم آن تحتهاالانهار را فیضِ فیاضِ ازل باشد که می گردی سعید کی شقی بیند رخِ رخشنده ی دلدار را غور در عمق وجودت کن رمزِ ماعرف نفس را بشناس، بشناسی تو آن دادار را عشق باشد، عاشق شیدا ببیند حسن یار کور دل هرگز نبیند پرتوِ انوار را روشنی بخشِ حیاتِ ما محبت بود و بس خوانده ام صد دفترِ دانشور و دیندار را دل شود آیینه، عکسِ دوست می تابد در آن صیقلی کن صیقلی، لذت ببر دیدار را صابرا بعد از وفاتت خلق حسرت می خورند کاش می دیدیم ما آن شاعر عیار را
[ پنجشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۰۸ ] [ 0:19 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
نوای من، همیشه جاودان است کلام و نغمه و شعرم روان است سروشِ غیب می گوید به گوشم که سوزِ دل ز عشقِ گُلرخان است [ پنجشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۰۸ ] [ 0:15 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
هو الحق چه بگویم از استاد که گفتن از گوهر نابی چون او به گوهر شناسی زبده نیاز دارد و گفتنِ من خطایی بیش نیست؛ و چه گوهرشناسی چیره دست تر از خود استاد؟ او خود را چنین معرفی می کند : قطره اشکم ز چشم آسمان افتاده ام گوهر نابم به دستِ ناکسان افتاده ام می خورم خونِ جگر، مُهر خموشی بر لب است در کمینگاهِ حوادث، ناگهان افتاده ام آتش سوزانِ عشقی شعله ها زد در دلم در میان شعله عشقی نهان افتاده ام هیچ امید خلاصی نیست در جان و دلم در کمند هجرِ آن نامهربان افتاده ام سالها باید شود لعلی نگینِ شهریار از بدخشانِ محبت در جهان افتاده ام قرنها باید شود شوریده ای شیدا پدید من همان شوریده ام، افسرده جان افتاده ام سالها در گوشه گمنامی و خلوتسرای من همان رندم که بی نام و نشان افتاده ام لشکر غم تاخت بر مُلک وجودم فوج فوج در میانِ کارزارِ دشمنان افتاده ام رو نهان کردند خاصان در حجابِ بی خودی عامیانه در میان عامیان افتاده ام گوش کم بشنو نوای بی نوایی مرا مدتی از شیون و شور و فغان افتاده ام قافیه گر شایگان گردید معذورم بدار شعر و احساسم به هر لفظ و زبان افتاده ام صابرا نورِ محبت در نگاهت موج زد چند می گویی ز چشمِ دوستان افتاده ام
[ پنجشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۰۸ ] [ 0:5 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
جاهل نادان، به سوز جان ما خندد چرا بر شرار این دل سوزان ما خندد چرا کار او خوابیدن و خوردن بود مانند گاو بی خبر بر دیده گریان ما خندد چرا داغ عشق دوست بر پیشانی ما خورده است او بر این شور و غم و افغان ما خندد چرا جرم ما اینست بیرونیم، از این اجتماع او به رنج و درد بیدرمان ما خندد چرا کار کودک خاک بازی باشد و جنگ و گریز طفلِ نادانست و بر پیمان ما خندد چرا شد یقینم کار ما آخر به رسوایی کشد او بر این احساس پاک جان ما خندد چرا از کلام و از اشاره، از نگاه و از سخن می شوم آگه، بر این عرفان ما خندد چرا [ چهارشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۰۷ ] [ 23:51 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
خدایا لطف و احسانت قدیم است که نام تو کریم است و رحیم است تویی قابض تویی باسط تویی حق که نامت هم حلیم و هم حکیم است [ چهارشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۰۷ ] [ 23:33 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
هو الحق هرچه باشد به جهان کهنه و فرسوده شود کهنه هرگز نشود قصه و افسانه عشق و در قرن اتم چه کسی خوش بیان تر و نغزگو تر از آن رند بی نام و نشان، که دلش مُحرم در حریم عشق شد و وارسته ز هستی و دنیا و ماسوالله، می تواند قصه گوی افسانه های عشق و پرده در رازهای عشق و حقیقت باشد؟ صابر ترانه و غزلش راز عاشقی است گوید که هست مهر و محبت شعار من چراکه : وقف محبت است وجود و حیات و جان عشق و حقیقت است به عالم شعار من اما کو محرمی؟ که همدم و همراز ما شود سیمرغ و کیمیا شد و پیدا نمی شود برای مَحرم شدن و باخبر گشتن از راز عشق، باید از خود گذشت٬ ظاهر را رها نمود و به عمق عشق زد. آن زمان است که دیگر مفتون نفس و محو تمنا نشده و روی دل را جانب عرش خدا کرده و معترف به این امر شده که : بیهوده است، این همه شور جنون و عشق؟ ظاهر پرست واقف معنی نمی شود دیوانگیست مرحله آخرین عشق هر خودپرست واله و شیدا نمی شود بلبل ز شور عشق زند نغمه ها ز دل هر های های، نغمه شیوا نمی شود سرمست عشق و اهل دل و رند و خوشدلیم دل مبتلا به حیله دنیا نمی شود و به یاد داشته باشیم : کلام صابر بی دل بود ترانه عشق رسد به گوشِ دلِ اهلِ راز، آوازم [ چهارشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۰۷ ] [ 16:44 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
نه زهد و مکر، نه تزویر و نه ریا دارم نه اهل ثروت و مالم نه ادعا دارم
نامم حسین حماسیان پدرم مرحوم حاج حبیب الله در روز دوشنبه 26 بهمن 1304 شمسی دوم شعبان 1344 بدنیا آمدم تولدم در شهر کرمان و تخلصم صابر کرمانی است. دوره تحصیلات متوسطه را بپایان رسانده بودم که تندباد اجل چراغ عمر پدرم را خاموش کرد و تغییری در مسیر زندگیم پیش آمد. پدر در روزهای آخر عمرش در گوش جانم چنین گفت : در مکتب حقایق پیش ادیب عشق هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی سخنش را به جان و دل پذیرفتم و رهسپار مکتب حقایق و شاگرد وفادار ادیب عشق شدم با اینکه، من از کتاب طبیعت نخوانده ام حرفی ز جهل مدعی دانش و هنر باشم ولیکن در آن مکتب نکته ها آموختم تا به جایی رسیدم که دل پرسوزم فغان زد: همچو پروانه جگرسوخته ای میباید که ز خاکستر ما بوی محبت شنود سالها به مطالعه و تحقیق و سیرو سلوک در سلسله فقرو عرفان و تصوف : روی تابنده عیان در نظرم میباشد ناظر حسن رخش چشم ترم میباشد درباره مذاهب و ادیان جستجو کردم و سرانجام با حافظ وارسته همنوا گشتم جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند در علوم غریبه شب و روز به تحصیل پرداختم و باین نتیجه رسیدم : آیات حق نباشد در رمل و جفر و اعداد گامی منه درین ره جز حیله و خطا نیست در طلب کیمیا نقد عمر را در بوته حرمان گداختم و این نغمه را ساز کردم: در راه کسب اکسیر بیهوده جهد منمای سر خداشناسی در علم کیمیا نیست در الهیات و علوم ماوراء الطبیعه و فلسفه مادی و معنوی بقدر مقدور دقت کردم سروش غیب بگوش دلم چنین گفتا: صابر به مکتب عشق درس صفا بیاموز عرش خدای یکتا جز قلب با صفا نیست گاهی با همسفری عقل در راه پرپیچ و خم زندگی سرگردانی کشیدم و نوای صائب تبریزی را شنیدم : با عقل گشتم همسفر یک کوچه راه از بیکسی شد پاره پاره دامنم از خار استدلالها و مدتی با تعصبی خشک در ظلمتکده جهل حربه تکفیر بر سر این و آن زدم تا مولوی زبان به نصیحتم گشود و فرمود : سختگیری و تعصب خامی است تا جنینی کارت خون آشامی است در دریای اندیشه غوطه ور بودم که اینهمه اختلاف سلیقه و مسلک و مرام برای چیست از عارفی شنیدم : کیش هفتاد و دو ملت بخرد سنجیدم آنچه منظور خدا بود نکوکاری بود افق فکرم باز شد و هاله از محبت وجودم را فراگرفت پرتو تابناک عشق کانون دلم را روشن کرد و آشنای کلام صائب گشتم : مرا از قید مذهبها برون آورد عشق او که چون خورشید شد طالع نهان گردند کوکبها هیچوقت احساس آرامش درونی نداشته و ندارم و از حساسیت زیاد رنج کشیده ام و با کلام کاشانی هم آهنگم : موجیم که آسودگی ما عدم ماست ما زنده برآنیم که آرام نگیریم آثار شعرا و عرفا و فلاسفه را خواندم به حافظ و صائب عشق میورزم و به پروین اعتصامی و نظام وفا علاقمندم ، در نقاشی استعدادی دارم گاهی با رنگها از نیرنگهای طبیعت طرحی میریزم و سالها قبل سروده ام : عشق رخت به ملک صفا شهره ام نمود نقاشم و منجم و درویش و شاعرم خبر از عالم دل، عالِم دل دارد و بس حال دل نیست بیانی که به تقریر آید از شهرت و نام گریزانم و به این حقیقت آگاه آسودگی ز خاطر نام آوران مجوی کاین منزلت به مردم گمنام داده اند بعضی می پرسند علت انزوایت چیست؟ مرا به گوشه عزلت دلیل گردیدند خدای بی ادبان را جزای خیر دهاد با اینکه می دانم به گفته شیخ بهایی عزلت بدون عین علم، زلت است به معنی لغزش و بدون ز زهد، علت این زلت و علت بهتر است از آمیزش با بیخبران جهان عشق و معنی و گمگشتگان وحشت سرای شهوت و بی بند و باری. لذت واقعی و کیفیت زندگانی را دوستی و محبت می دانم، افسوس : آزمودم دوست این عهد و زمان کمیاب بود کاین بنای دوستیها پایه اش بر آب بود شعار زندگیم این بود که از دوست بجز دوست تمنایی ننمایم، هیهات : به دوستی و محبت قسم که در همه عمر صفای محض شدم، در ازا جفا دیدم موفق نشده ام که آثارم را بچاپ رسانم و میدانم : تا زنده ام کسی نکند اعتناء به من بعد از وفات بقعه برایم بنا کنند به عقیده من شعر باید نوای احساس و کلام دل باشد تا ساز دلها را به نوا در آورد روزی که آفتاب وجودم کند غروب روشن شود تجلی اندیشه های من
صابر کرمانی [ شنبه ۱۳۸۷/۱۲/۰۳ ] [ 18:41 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
[ شنبه ۱۳۸۷/۱۲/۰۳ ] [ 18:37 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی | |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | |||
