سخن روز

پيوندهای روزانه

هو الحق

        هرچه باشد به جهان کهنه و فرسوده شود

                                                      کهنه هرگز نشود قصه و افسانه عشق

و در قرن اتم چه کسی خوش بیان تر و نغزگو تر از آن رند بی نام و نشان، که دلش مُحرم در حریم عشق شد و وارسته ز هستی و دنیا و ماسوالله، می تواند قصه گوی افسانه های عشق و پرده در رازهای عشق و حقیقت باشد؟

صابر ترانه و غزلش راز عاشقی است          گوید که هست مهر و محبت شعار من

چراکه :

وقف محبت است وجود و حیات و جان           عشق و حقیقت است به عالم شعار من

اما

         کو محرمی؟ که همدم و همراز ما شود

                                                  سیمرغ و کیمیا شد و پیدا نمی شود

برای مَحرم شدن و باخبر گشتن از راز عشق، باید از خود گذشت٬ ظاهر را رها نمود و به عمق عشق زد. آن زمان است که دیگر مفتون نفس و محو تمنا نشده و روی دل را جانب عرش خدا کرده و معترف به این امر شده که :

         بیهوده است، این همه شور جنون و عشق؟

                                                  ظاهر پرست واقف معنی نمی شود

         دیوانگیست مرحله آخرین عشق

                                                  هر خودپرست واله و شیدا نمی شود

        بلبل ز شور عشق زند نغمه ها ز دل

                                                  هر های های، نغمه شیوا نمی شود

         سرمست عشق و اهل دل و رند و خوشدلیم

                                                  دل مبتلا به حیله دنیا نمی شود

و به یاد داشته باشیم :

کلام صابر بی دل بود ترانه عشق

رسد به گوشِ دلِ اهلِ راز، آوازم

[ چهارشنبه ۱۳۸۷/۱۲/۰۷ ] [ 16:44 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي
ايـن كشتــه‌ي احـساس و بـلا را نشناسي
بازيــچـه‌ي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم
ديـــوانـــه‌ي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي
از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقه‌ي خون است
دلســوختـــه‌ي عشـق خـــدا را نشناسي
آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم
ايـن دلــشــده‌ي بـــي‌سرو پا را نشناسي
كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست
غـــم‌پـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي
من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم
ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي
افسون شده‌ٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم
سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي
ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس
ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي
مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم
آواره‌ي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي
شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم
دلـــداده‌ي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي
از خـويش بُـــريدم چو شدم واله‌ي عشقت
آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي

                صابر کرمانی
امکانات وب
فروش بک لینک طراحی سایت