سخن روز

پيوندهای روزانه


دوش از درِ ميخـــانه خـــراب آمــــده بـــودم       با ساز و دف و جامِ شــراب آمده بودم

در حـــالِ سماع، رقص‌كنـان، خنده‌زنان، مست       با نغمـــه و آهنــگ و ربــاب آمده بودم

انــدوه نبُد در دل و ســــرمست و قـــــدح‌نوش       آســوده ز انـــدوه و عـــذاب آمده بودم

از قامتِ ساقي چــــو قيامت شـــــــده بـــــرپا       فــــارغ ز غـــمِ روزِ حســاب آمده بودم

اي فـــــردِ رياكار به كـــــوري تـــــو دوشيـــــن       پيمانه‌كش و مست و خراب آمده بودم

پيمانه به كف، نغمه به لب، سرخوش و شيدا        با ساغــــرِ پُـــر از ميِ نـاب آمده بودم

صــابــــر شـــــده‌ام رهــــــروِ دنيــــــايِ يقينم

صــــد شكـــــر كه از راهِ صـــــواب آمـده بودم


برچسب‌ها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۵۰
[ دوشنبه ۱۳۹۷/۱۰/۰۳ ] [ 21:17 ] [ آذر ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي
ايـن كشتــه‌ي احـساس و بـلا را نشناسي
بازيــچـه‌ي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم
ديـــوانـــه‌ي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي
از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقه‌ي خون است
دلســوختـــه‌ي عشـق خـــدا را نشناسي
آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم
ايـن دلــشــده‌ي بـــي‌سرو پا را نشناسي
كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست
غـــم‌پـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي
من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم
ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي
افسون شده‌ٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم
سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي
ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس
ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي
مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم
آواره‌ي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي
شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم
دلـــداده‌ي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي
از خـويش بُـــريدم چو شدم واله‌ي عشقت
آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي

                صابر کرمانی
امکانات وب
فروش بک لینک طراحی سایت