|
| ||
|
سخن روز |
دیدی که آخر از غم جانان فدا شدم بی نام و بی نشان و فدای جفا شدم امروز بهر پرسش حال و دلم بیا فردا خبر شوی ز غم جان، فنا شدم ناصح چرا نصیحت بی حاصلم دهی دیوانه وار محو غم و ماجرا شدم غمگین نیم که رشته عمرم ز هم گسیخت از رنج زندگانی و وحشت رها شدم مردم گمان کنند که خوشبخت بوده ام بیچاره و شکسته دل و بینوا شدم با من سخن به غیر حدیث وفا مگو زیرا که محو پرتو مهر و وفا شدم تا آشنای راه غم عشق گشته ام فارغ ز رنج و صدمه چون و چرا شدم صابر شدم طلیعه عشق است جان و دل عیبم همین که زنده دل و با صفا شدم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۲۷ [ یکشنبه ۱۳۹۵/۱۰/۱۲ ] [ 20:48 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
