|
| ||
|
سخن روز |
بزن ای مطرب جان از غم جانان جان سوزم به روز و شب من دیوانه بی خانمان سوزم
چرا در آتش احساس می سوزی وجودم را
من آن شمعم که سر تا پا ز عشق جاودان سوزم
نوای ساز حزن انگیز تو آتش به جانم زد
من از آن زیر و بمهای نوای هر فغان سوزم
چه آشوبی به پا شد در دل تنگم نمی دانم
که هر جا می روم در آتش رنجی نهان سوزم
مرا نشناخت کس من عاشقی خونین جگر بودم
ز اندوه و غم و درد و فراق و رنج جان سوزم
زدم در خرمن طاعت شررها رند و بی باکم
ز سوز و ساز دل در بزم و جمع دوستان سوزم
ز آهنگ محبت نغمه مستانه سر دادم
ز شور و حال خود با سینه ای آتش فشان سوزم
ز سازت شور بر پا کرده ای ای شاهد شیدا
من از شور و نوایت بی قرار و بی امان سوزم
شدم مشهور دنیای جنون عشق دل صابر
شدم آشفته و آشفته خاطر این زمان سوزم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 505 [ یکشنبه ۱۳۹۵/۰۴/۰۶ ] [ 20:38 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
