|
| ||
|
سخن روز |
غم سالها رفیق وفادار من بود پیوسته یار و همدم و دلدار من بود
هرگز نکرده قهر و نرفته است از دلم
او در کنار دل به شب تار من بود
احساس پاک من اثرش میشود پدید
اشک روان چشم گهربار من بود
چون کودکان بهانه گرفتم،گریستم
باری گران بدوش تن زار من بود
دیدار یار و جلوه مهتاب و جای امن
باغ بهشت و گلشن و گلزار من بود
دانم که لحظه ای نشود فارغ از محن
گر خاطری اسیر و گرفتار من بود
امواج فکر من همه جا سیر می کند
آنجا رود که شاهد عیار من بود
در مغز و روح و هستی و فکرش اثر کند
این راز سر به مهر ز اسرار من بود
خواندم من از کتاب محبت کلام عشق
شعر و غزل،تجلی پندار من بود
صابر شدم که نغمه مستانه سر دهم
آیات عشق نغمه و گفتار من بود برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 269 [ پنجشنبه ۱۳۹۴/۱۱/۲۲ ] [ 22:25 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
