|
| ||
|
سخن روز |
شمع رُخ افروختی پروانهی بیپَر شدیم شعلهور گشتیم از سر تا به پا آذر شدیم سوختن یک عمر آسان نیست اما سوختیم شعلهاش کمکم فروبنشست و خاکستر شدیم رمزِ عشق و عاشقی را خوب میدانیم ما دل بریدیم از علائق محوِ آن دلبر شدیم نکتهای آموختیم از درسِ مهر و دوستی فارغ از افسانهی دارا و اسکندر شدیم سر به جیبِ خویشتن کردیم با سوز و گداز عارفانه باخبر از عالمی دیگر شدیم سالها خوردیم خونِ دل ز مینای بلا مبتلای درد و غم گشتیم، غمپرور شدیم گفت صابر در حریمِ کبریای عشقِ دوست صاحبِ تاج و نگین و گوهر و افسر شدیم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۲۶ [ دوشنبه ۱۴۰۳/۱۱/۲۹ ] [ 22:1 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
