سخن روز

پيوندهای روزانه

منِ حساس و بی‌دل سینه‌ای آتش‌فشان دارم
غمی جاوید از عشقِ بُتی نامهربان دارم
دلِ غمدیده از سیر و سفر خُرم نمی‌گردد
نه میلِ گردش و نی آرزوئی در جهان دارم
به صحرای جنون مجنونتر از مجنونِ لیلایم
به هر جا خیمه‌ای از غم نمایان شد مکان دارم
سرِ سودائیم سامان نمی‌گیرد پریشانم
دلی آشفته و جسمی نحیف و ناتوان دارم
به دریای حوادث کشتی بی‌لنگرم، لیکن
نگاهی سوی دنیای صفای بی‌نشان دارم
چه گویم، سوختم خاموش بودم، دم فروبستم
بیانی آتشین ز احساسِ گُنگی بی‌زبان دارم
نگردد خودپرست آگه ز اندوهِ فراوانم
روانی منقلب، فکری چو دریا بی‌کران دارم
محبت رخنه‌ها در قلب و جانم کرد و مدهوشم
دلی بی‌انتهاتر از فضایِ آسمان دارم
به زیرِ پنجه نامرئی غم شد تنم لرزان
شرارِ عشق قلبم را بسوزد، سوزِ جان دارم
تلاطمهای دریای درونم را نبیند کس
ندارد لنگری کشتی جانم، کی امان دارم
نوای عشقِ صابر باشد از اعماقِ احساسش
فغان از دل کشد شوری به سر عشقی نهان دارم


برچسب‌ها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۶۵
[ سه شنبه ۱۴۰۱/۰۹/۰۸ ] [ 15:56 ] [ آذر ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي
ايـن كشتــه‌ي احـساس و بـلا را نشناسي
بازيــچـه‌ي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم
ديـــوانـــه‌ي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي
از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقه‌ي خون است
دلســوختـــه‌ي عشـق خـــدا را نشناسي
آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم
ايـن دلــشــده‌ي بـــي‌سرو پا را نشناسي
كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست
غـــم‌پـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي
من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم
ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي
افسون شده‌ٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم
سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي
ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس
ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي
مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم
آواره‌ي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي
شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم
دلـــداده‌ي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي
از خـويش بُـــريدم چو شدم واله‌ي عشقت
آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي

                صابر کرمانی
امکانات وب
فروش بک لینک طراحی سایت