من حساس و بی دل سینه ای آتش فشان دارم

غمی جاوید از عشق بتی نامهربان دارم

دل غمدیده از سیر و سفر خرم نمی گردد

نه میل گردش و نی آرزوئی در جهان دارم

به صحرای جنون مجنونتر از مجنون لیلایم

به هر جا خیمه ای از غم نمایان شد مکان دارم

سر سودائیم سامان نمی گیرد پریشانم

دلی آشفته و جسمی نحیف و ناتوان دارم

به دریای حوادث کشتی بی لنگرم، لیکن

نگاهی سوی دنیای صفای بی نشان دارم

چه گویم، سوختم خاموش بودم، دم فروبستم

بیانی آتشین ز احساس گنگی بی زبان دارم

نگردد خودپرست آگه ز اندوه فراوانم

روانی منقلب، فکری چو دریا بی کران دارم

محبت رخنه ها در قلب و جانم کرد و مدهوشم

دلی بی انتهاتر از فضای آسمان دارم

به زیر پنجه نامرئی غم شد تنم لرزان

شرار عشق قلبم را بسوزد، سوز جان دارم

تلاطمهای دریای درونم را نبیند کس

ندارد لنگری کشتی جانم، کی امان دارم

نوای عشق صابر باشد از اعماق احساسش

فغان از دل کشد شوری به سر عشقی نهان دارم

به کوی میکده عشق تا مکان دارم

ته جرعه کش پیر خرابات مغانم

ز آتش عشقت شرر باشد به جسم و قلب و جانم

شب قدرست و شدم ساکن میخانه عشق

به آه دل دردمندان قسم

خواهی رها شوی ز بلا، یا علی بگو

گهی از سوز و ساز این دل دیوانه می سوزم

بزن ای مطرب جان از غم جانان جان سوزم

خواهم امشب شورشی از عشق او بر پا نمایم

بین تنها تا به کی احساس تنهائی نمایم

مست و خراب باده گلفام گشته ایم