|
| ||
|
سخن روز |
گهی از سوز و ساز این دل دیوانه می سوزم گهی بر گرد شمع عشق چون پروانه می سوزم
گهی از شور و مستی می رهم از تهمت هستی
گهی از آتش می گوشه میخانه می سوزم
دمی بی سوختن آرامشی جانم نمی گیرد
به بزم و خانقاه و محفل و کاشانه می سوزم
به حرفی با نگاهی با اشارتهای ابروئی
به هر جا شعله ای باشد ز خود بیگانه می سوزم
کلامم نغمه مستانه و شعرم نوای دل
من از دیوانگی های دل دیوانه می سوزم
گرفتار دلم دل می کشد من را به هر سوئی
من شوریده سر از سوز هر افسانه می سوزم
شدم صابر اسیرم در کمند عشق مه روئی
ز سوز آتش دل، روز و شب مستانه می سوزم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 506 [ یکشنبه ۱۳۹۵/۰۴/۰۶ ] [ 20:44 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
