بیا بیا که سخن از می و مغان گویم

                                            سخن ز باده کشان و ز مطـــــربان گویم

ز پیر و میکده و جام و ساغر و باده

                                           ز می فرش و ز آیین می کشـــــــان گویم

ز باده ای که همه انبیا بنوشـــیدند

                                         که جان به کف، همه بودند و شرح آن گویم

ز باده ای که همه اولیا از آن سر مست

                                        ز ساغری که در آن بوده زهر جـــــــان گویم

ز پیر باده فروشان، علــــــــی عمرانــی

                                        ز باده بوَِد دوازده عــــــــــــــــــدد عیان گویم

ز نور باده بر افروز جام ما ســـــــــاقی

                                       ز حــــــــــــافظ و سخنٍ نغز، خوش بیان گویم

ز معرفت که همه عارفان حــــق دارند

                                      ز میر ملک ولا، صـــاحــبٍ زمــــــــــــــــان گویم

ببند لب ز سخن صابرا، مگو به عوام

                                      که من ز طبع روان شعر جــــــــــــــاودان گویم

                                               بی خبر، یک دم خبر ز آن لامکان نتوان گرفت

عمر ما مصروف شد بر علم و فضل و فلسفه

                                              از کـــــلام و فلسفه، از او نشان نتوان گرفت

تا هوای نفس باشد در دلت ای کامجــو

                                              همتــی از حضـــــرت قطب زمان نتوان گرفت

تا بری از شهرت و عنوان نگردی بی گمان

                                             فیض معنی از وجــــود ایـن و آن نتــوان گرفت

تا بود جان در تن و شور و خیالی در سرت

                                            دامن جـــــانانه را با دست جــان نتوان گــرفت

تا نگــــردی آشنــای راز ایمــان صابــــــــرا

                                          ساغر می از کف پیـــــــــر مغــــــان نتوان گرفت