دوش دیدم غلغل و آشوب در میخانه بود 

رشک فردوس برین آن مجلس شاهانه بود

پیر روحانی مبیّن بود و ساقی پیشوا 

جلوۀ نور ازل در ساغر و پیمانه بود

ساقی روشن روان آمد سر خم را گشود 

دور ز آن بزم حقیقت زاهد و بیگانه بود

باده نوشان را دمادم داد رطل و جام می 

هر طرف شور و نوای نغمۀ مستانه بود

لطف ساقی شامل مجنون و عاقل گشته بود 

مست و بیخود هر طرف دیوانه و فرزانه بود

عاقل از یک جرعۀ آن باده شد سرمست عشق 

در سماع و وجد و شادی واله و دیوانه بود

شمع رخ افروخت ساقی در میان انجمن 

گرد روی انور او هر دلی پروانه بود

از برای اهل ذوق و شوق، بزم انس دوست 

مسجد و دیر مغان و کعبه و بتخانه بود

کنج دل شد مخزن گنج محبت از ازل 

جای گنج شایگان در گوشۀ ویرانه بود

تا بکی از خودپرستی دم زنم از ما و من 

ترک خودخواهی کنم این نکتۀ جانانه بود

صابر کرمانی از ظاهر پرستان کن حذر 

کاین سخن گفتار نغز اوست کی افسانه بود 

گر عشق شعله‌ور به دل و جان ما نبود 

جائی نشان هستی و نور و صفا نبود

گر مهر و دوستی و محبت اثر نداشت 

در خاطری نشانۀ مهر و وفا نبود

ما خو گرفته‌ایم به رنج و غم و بلا 

یار و پناهِ غمزدگان جز خدا نبود

دیگر بس است منتِ مخلوق و ناز خلق 

آسوده دل کسی که اسیر هوی نبود

پا در حصارِ محکم صلح و صفا گذار 

جنگ و گریز و فتنه و شور و بلا نبود

طوفانی است روحِ من از تند باد عشق 

زین التهابِ حاصلِ من جز فنا نبود

هر جا که بود دود و دم و بزم و محفلی 

غیر از فریب و خدعه و مکر و ریا نبود

صابر ز کام و نام و تمنا گذشته است 

با او کسی به گلشن دل هم نوا نبود 

گر عشق شعله ور به دل و جان ما نبود 

جائی نشان هستی و نور و صفا نبود

گر مهر و دوستی و محبت اثر نداشت 

در خاطری نشانۀ مهر و وفا نبود

ما خو گرفته ایم به رنج و غم و بلا 

یار و پناه غمزدگان جز خدا نبود

دیگر بس است منت مخلوق و ناز خلق 

آسوده دل کسی که اسیر هوی نبود

پا در حصار محکم صلح و صفا گذار 

جنگ و گریز و فتنه و شور و بلا نبود

طوفانی است روح من از تند باد عشق 

زین التهاب حاصل من جز فنا نبود

هر جا که بود دود و دم و بزم و محفلی 

غیر از فریب و خدعه و مکر و ریا نبود

صابر ز کام و نام و تمنا گذشته است 

با او کسی به گلشن دل هم نوا نبود 

شوریده‌سری حاصل ما در دو جهان بود 

دلباختگی شیوۀ دل سوختگان بود

آنان که خبردار ز راز غم عشقند 

دانند که در سینه ما عشق نهان بود

رفتم به در دیر مغان واله و شیدا 

دیدم سخن از معرفت پیر مغان بود

آن پیر مغان رهبر راه دل و جانست 

انوار خدا از رخ آن پیر عیان بود

ساقیِ سراپرده دل بود به عالم 

پیمانه می درکف او موج زنان بود

آنکس که بنوشید ز جام می عشقش 

فارغ ز غم زندگی و سود و زیان بود

مستیم وخرابیم و خراباتی و مدهوش 

در خاطر ما جلوه دلدار نهان بود

هر کس که دم از عشق زند عاشق او نیست 

بیخود ز می عشق، رها از غم جان بود

جان داد به جانان و رها شد ز من و ما 

هر دل که خبردار ز جانان جهان بود

صابر هوسِ جنت و فردوس ندارد 

او را به سر کوی ولا بزم و مکان بود 

حاصل عمر من سوخته دل حرمان بود 

خنده ها بود به لب لیک دلم گریان بود

خواستم عقده‌ای از دل بگشایم دیدم 

عقده‌ای بود که لاینحل و رنج جان بود

میزبان در دل من عشق و بلا مهمان است 

جان و دل شام و سحر ز آتش غم سوزان بود

این چه شوریست ندانم که بود در سر من 

که دلم واله و دیوانه و سرگردان بود

اینکه از خامه چکیده است به روی نامه 

شور و احساس من و درد و غم و افغان بود

صابرم نغمة مستانۀ من ساز دل است 

که دل از سوز غم و عشق، بسی نالان بود 

حاصل عمر من سوخته دل حرمان بود 

خنده ها بود به لب لیک دلم گریان بود

خواستم عقده‌ای از دل بگشایم دیدم 

عقده‌ای بود که لاینحل و رنج جان بود

میزبان در دل من عشق و بلا مهمان است 

جان و دل شام و سحر ز آتش غم سوزان بود

این چه شوریست ندانم که بود در سر من 

که دلم واله و دیوانه و سرگردان بود

اینکه از خامه چکیده است به روی نامه 

شور و احساس من و درد و غم و افغان بود

صابرم نغمة مستانۀ من ساز دل است 

که دل از سوز غم و عشق، بسی نالان بود