هلال ماه شعبان شد عیان دلها منور شد

مظهر حق روی دلربای محمد

خرم و شاداب می باشد بهار کارگر

به تمنای تو از هستی و جان می گذرم

خواهی که شوی عارف از جان و جهان بگذر

ز بــــزم عـیـش و طـــرب بـاد صبــا مــی‌وزید           وه کــه بگـــوش دلـم، نغمه شــادی رسید

حمــد و سپاسِ خــدا، صبـح سعـــادت دمید           مــــرغ خیـــالم ز شــوق، جانب جانان پرید

مُـطـــرب بـــزم طـــرب، شــور و نوا ساز کرد

بــرای تـــوصیف دوست، لب بسخن بــاز کرد

ســاقـــی روحــانـیـان، گـرفته ساغر بدست            اهــل محبـــت بـدنــد ز بادهٔ عشق مست

گـفـــت بـــه مــــن نـکتــــه زِ رازِ روزِ الَــست            باده وحدت بنوش، تا که شوی می‌پرست

چونکه شدی مست عشق، واقف رازت کنم

بحــق حـــق قـــــادرم کــه بـی‌نیـــازت کنــم

روزنــــهٔ قـلـب مـــــن مـحیـــط انــــــــوار شد           نـــور فـــزون شــــد بـــدل یـــار پدیدار شد

محـــو تمـــاشـــا شــدم جلــوه‌نمـــا یـار شد           کــوکبهٔ حشمَتـش چـــو حـــور نمودار شد

پــــادشــه بـَــــر و بـحـــــر علــــی والاتــبــار

آنکـــه بــــود جـبـــرئیل بــــدرگهـش خاکسار

سوره شمس والضحـی وصف جمـالــش بود            تبــارک و هــل‌اتـــی مـــدح کمــــالش بود

نقــــوش ایــــوان عـــرش ذکــــر جمالش بود            ســــرمهٔ چشـــم مَلِـــک خاک نعالش بود

بـــاعــث ایـــجــــــاد خـلــــق بـود بــــروز ازل

نـــــور خــــدای کــــریـــم آن ولــــی لــم‌یزل

کــــــون و مـــکان بــرقـــرار زِ امـــر مولی بود            مکـــان آن نــــور حـــق بـعــرش اعلی بود

ســـایــهٔ الــطــافِ او تـــــاج ســـــرِ مــــا بود            چشـــمِ دل از جلوه‌اش، روشن و بیـنا بود

روی مــنـیــــرِ علی جــلـــوه کنــــد در جهان

گـشـتـه زهـــر ذرهٔ نـــــور، جمـــالـش عیــان

صـابــر شیـــدا ز شوق، عاشق و دیوانه شد            شمـع رخ افـروخت یـار، والـه و پروانه شد

قـصـهٔ جـــانبـــازیـش شهــره و افـسـانه شد            بیـدل و شوریده سر، زعشق جـانانه شد

ز لــطف پـیــــرِ مغـان باده‌کِـش و مست شد

بــبــوستـــان صفــا مقــیـم و پـابست شد

به روز و شب من شیدا علی گویم علی جویم