باشد محمد بن علی (ع) باقرالعلوم

گفتار نغز و دلکش او لعل گوهر است

در خراباتِ مُغان رطلِ دمادم می زنم

پشت پا بر غصه و اندوهِ عالم می زنم

جام بگرفتم به کف از همتِ پیرِ مغان

دم ز مهرِ رهبرِ پیرِ مکرم می زنم

نغمه سازِ مرا با گوشِ هوشِ جان شنو

خوش به مضرابِ هنر گه زیر و گه بم می زنم

پای کوبان دست افشان ساغرِ صهبا زدم

طعنه بر اسکندر و بر مسندِ جم می زنم

فانی فی اله گردیدم ز فیض و لطفِ عشق

دم ز ذکرِ ذاتِ غیب و اسمِ اعظم می زنم

سالکِ وادی عشق و رهرو کوی دلم

از ولای شهریارِ مُلکِ دل دم می زنم

صابرِ کرمانی روشندل و وارسته ام

کوسِ عشرت بر سرِ اندوه و ماتم می زنم

تا به کی خود را اسیرِ نفسِ بی پروا کنم

مخزنِ رازست دل تا محرمی پیدا کنم

آشنای رازِ عشقم محرمِ سرِّ دلم

شور بر پا در میانِ جاهل و دانا کنم

گر چه مجنون دل شدم بینای رازِ هستی ام

بحرِ موّاج بلایم، دیده را دریا کنم

گه زنم دستِ طلب بر دامنِ سلطانِ عشق

گاه آرامم، گهی طوفان غم بر پا کنم

مهرورزی شیوه من، عشقبازی پیشه ام

در سرِ کویِ خراباتِ مغان ماوا کنم

شمع سان می سوزم و پروانه وش گردم فنا

نقد هستی را نثارِ مقدمِ مولی کنم

پا به فرقِ آرزوها می نهم آزاده دل

خویشتن را فارغ و آسوده در دنیا کنم

صابرم، پیمانه نوشم از خُمِ توحیدِ غیب

شور و مستی شد فزون تا خویش را شیدا کنم

امشب به یادِ دوست چو پیمانه می زنم

دستِ طلب به دامنِ جانانه می زنم

سر می نهم به خاکِ رهِ پیر می فروش

من بوسه ها به درگه میخانه می زنم

تا آشنای عشق شدم غافلم ز خویش

هر صبح و شام نغمۀ مستانه می زنم

تا بوریای فقر بود مسندم، بدان

پا بر بساط و حشمتِ شاهانه می زنم

تا هست روح در بدن و جان به قالبم

دم از وفای دست صمیمانه می زنم

دل گشته است مخزنِ راز و صفای عشق

کی دم ز حرف و قصه و افسانه می زنم

صابر شدم به گوشه غم می برم پناه

از جامِ عشق، بادۀ صبحانه می زنم

باشد تقی جواد و امام است و رهنما

رویش چو ماه در فلک عشق انور است

ز صدقِ باطن و صفا علی بگو علی بجو

بیا به محفلِ وفا علی بگو علی بجو

فروغِ لم یزل بود جمالِ شاهدِ ازل

بود جمیلِ حق نما علی بگو علی بجو

همیشه بوده جان به کف به راهِ دینِ مصطفی

تو هم به صبح و هم مسا علی بگو علی بجو

همیشه در جهان بود ولایتِ علی عیان

به حالِ شادی و عزا علی بگو علی بجو

به ظاهر و نهان بود علی امام و رهنما

به حالِ سلم و هم رضا علی بگو علی بجو

عبادت و قناعت و شجاعت و شهامتش

فزون ز حدِ فکرِ ما علی بگو علی بجو

تولدِ علی بود میانِ خانه خدا

چو هست کعبه ولا علی بگو علی بجو

چو بوده غرقِ ذکرِ حق ز ظلم و کین شهید شد

نبوده حق از او جدا علی بگو علی بجو

امیرِ قلبِ رازدان، علی والی الولی

به مرد و زن کند صلا علی بگو علی بجو

رسد تو را چو مشکلی ز صدقِ دل بگو علی

که حاجتت شود روا علی بگو علی بجو

بیانِ فضلِ او فزون ز حدِ قدرتِ بشر

علیست میرِ لافتی علی بگو علی بجو

رموزی از مقامِ او بیان شدست در بیان

به هَل اَتی و اِنّما علی بگو علی بجو

به رمز و رازِ اهلِ دل چو گشته ای تو آشنا

به مدح و حکمت و ثنا علی بگو علی بجو

ز بی نشانِ محض او نشان بود در این جهان

علیست، مظهرِ خدا علی بگو علی بجو

علی نجات می دهد، تو را ز هر غم و خطر

برای رستن از بلا علی بگو علی بجو

وساوسِ درونیت، تو را نموده مبتلا

ز چنگِ نفس شو رها علی بگو علی بجو

بیا ز نورِ معرفت وجود را منیر کن

رسی به عرشِ کبریا علی بگو علی بجو

عزیزِ ذاتِ حق بود امینِ راز و متقی

علی امامِ اتقیا علی بگو علی بجو

زبانِ صابر از یقین به مدحِ او گشوده شد

بود ز دل سخن سرا علی بگو علی بجو

وحشی غزال سبزه رُخِ مهربانِ من

یادِ رُخت تسلّی و آرامِ جانِ من

تیرِ نگاهِ چشمِ تو دلدوز بوده است

صیادِ چشمِ مستِ تو شد دلستانِ من

ای شاهِ حُسن و مهر و وفا ای خدای عشق

بنما نظر به جسم و تنِ ناتوانِ من

آرامش و قرارِ دل و جانِ من توئی

ای یارِ نازپرورِ شیرین زبانِ من

شد نقشِ لوحِ خاطره ام عکسِ روی تو

باشد همیشه وصفِ جمالت بیانِ من

لب بر لبم گذار پری روی گلعذار

تا جان دهی به کالبد و استخوانِ من

مجذوب جذبه تو شدم ای عزیزِ جان

باشی نگارِ غنچه لبِ مهربانِ من

صابر در آستانه عشق و امیدِ دل

گوید که هست مهرِ تو نورِ روان من

هر شب ز دردِ عشقِ تو بی تاب می شوم

مست و خراب جامِ می ناب می شوم

دیگر مرا به زندگی خود امید نیست

چون شمع قطره قطره ز غم آب می شوم

در ریشه وجود من اندیشه رخنه کرد

کم رنگتر ز پرتوِ مهتاب می شوم

ای آشنای روح و دلِ دردمندِ من

لرزان به سانِ عُنصرِ سیماب می شوم

سامات پذیر این سَرِ سودائیم نبود

کم کم رها ز قیدِ خور و خواب می شوم

من را ببخش و لغزشِ من را ندیده گیر

کشتی شکسته باشم و غرقاب می شوم

این طُرفه شعر را بنما هدیه نگار

صابر بگو که همدمِ احباب می شوم

گه خموش و گاه گویا می شوم
گاه مست و گاه شیدا می شوم
در درونم شورِ عشق حق بپاست
واله و مفتون و رسوا می شوم
ساغرِ می داد پیرِ زنده دل
هم نفس با جامِ صهبا می شوم
ساقی باقی مرا سرمست کرد
از ولایش بی تمنا می شوم
در میانِ باده نوشان دم به دم
بی خود و مدهوش و شیدا می شوم
در جهانِ بی خودی از شور و حال
محوِ روی یارِ زیبا می شوم
همچو مجنون از فراقِ یارِ خویش
در به در، در کوه و صحرا می شوم
می زنم مهرِ خموشی بر دهان
گاه گاهی مست و گویا می شوم
دم به دم بینم قیامش را به دل
فارغ از آشوب و غوغا می شوم
ذکر و فکرم یادِ روی او بود
عاشقم در خویش پیدا می شوم
نیستم تنها به باطن، ظاهراً
دور از آن یار فریبا می شوم
هست در ذراتِ جانم مهرِ او
با خیالش عرش پیما می شوم
صابرم شد نغمه دل شعرِ من
شهره نزد پیر و برنا می شوم

شمس الشموس شاه خراسان بود رضا

عارف زیارتش بنما حج اکبر است

سلطان ملک ارتضا، مولی علی موسی الرضا

آئینه ذات خدا، مولی علی موسی الرضا

بحر کرم، کان عطا، سر حلقه اهل ولا

در امر او بودی قضا، مولی علی موسی الرضا

آن رهبر راه یقین مسموم زهر ظلم و کین

بر امر حق بودی رضا، مولی علی موسی الرضا

موسی بن جعفر آن پدر، میر امم، فخر بشر

دل یافت از نورش جلا، مولی علی موسی الرضا

سال محق مولود او، تابان رخ مسعود او

دریای رحمت از سخا، مولی علی موسی الرضا

مولود یا ذیقعده دان، بد نام مادر خیزران

سلطان اقلیم صفا، مولی علی موسی الرضا

هم نجمه و هم باهره، مادر ملقب طاهره

باشد امام الاتقیا، مولی علی موسی الرضا

میر ولا، فاضل، رضی، صابر، وفی باصفا

القاب آن ایزدنما، مولی علی موسی الرضا

پنجاه و پنج آن رهنما از سال در دار فنا

عمرش بدی ای باولا، مولی علی موسی الرضا

شمس هدایت بوده او، آن مظهر آیات هو

دین خدا را رهنما، مولی علی موسی الرضا

صابر غلام درگهش، کمتر بد از خاک رهش

باشد ولی اولیا، مولی علی موسی الرضا