|
| ||
|
سخن روز |
شمع سان از عشقِ آن جانانه می سوزم هنوز در میانِ بزم چون پروانه می سوزم هنوز آتشی افروخت داغِ عشق در جان و دلم محو و بیخود در برِ جانانه می سوزم هنوز ای که بُردی از من دیوانه دل صبر و قرار با دلی غمدیده و دیوانه می سوزم هنوز از نظر کی رفته ای ای شاهدِ صاحب نظر از فراقت واله و مستانه می سوزم هنوز در خراباتِ مغان، مست و خراب و باده نوش لب نهادم بر لبِ پیمانه می سوزم هنوز تا که چشمِ دل گشودم جز صفا چیزی ندید مستِ حق در کعبه و بتخانه می سوزم هنوز صابرم آئینه جان را نمودم صیقلی گشته ام از خویشتن بیگانه، می سوزم هنوز برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۳۲۴ [ دوشنبه ۱۳۹۶/۰۵/۳۰ ] [ 20:5 ] [ آذر ]
ای رهنمای خلقِ جهان یا علی مدد اندیشه ات ورای زمان یا علی مدد ذاتِ تو از نخست بُدی با پیمبران ای ماورای مُلک و مکان یا علی مدد شمس الضحی جمالِ تو در آسمانِ عشق مهرِ رُخت به سینه نهان یا علی مدد مانند تو نیامده در عالمِ وجود شرحت فزون ز حدِّ بیان یا علی مدد تو مظهرِ خدا و خدا از تو آشکار ای اصل و فرعِ جان و جهان یا علی مدد مردانِ حق به خاکِ قدوم تو سر نهند ای نورِ غیب و گوهرِ جان یا علی مدد فرِّ هُمای عشق به سر سایه افکن است ای برتر از خیال و گمان یا علی مدد در علم و فضل و حکمت و زهد و کمال و جود مثلِ علی نبوده عیان یا علی مدد قُطب الرحی به عالمِ ایجاد بوده ای از بی نشانِ محض، نشان یا علی مدد مداحِ اهلِ بیت همه عمر صابرست مهر و ولاست نورِ روان یا علی مدد برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۱۶۷ [ یکشنبه ۱۳۹۶/۰۵/۲۹ ] [ 20:27 ] [ آذر ]
از جامِ می و کوی خرابات گذشتم از ظاهر و تقلید و عبادات گذشتم رندانه زدم گام طلب در رهِ جانان از نیک و بد و حال و کرامات گذشتم هر بوالهوسی واقفِ رازِ دلِ من نیست از زهدِ ریائی و مناجات گذشتم تا داد مرا عشقِ خدا شهپرِ توفیق پَر باز نمودم ز سموات گذشتم چون باخبر از سوز دل و رنج نهانم زین هستی موهوم و مکافات گذشتم از مبدا عشق ازلی دل شده روشن از وسوسه و قال و مقالات گذشتم شد ذکر دلم عشق و محبت همه عمر از رمز و اشارات و کنایات گذشتم نی شیخم و نی زاهد و نی فلسفه بافم از درد سر جاه و مقامات گذشتم استاد ازل درس صفا داده به من یاد دلباخته از حیله و طامات گذشتم صابر شده ام بار بلا هست به دوشم از هر دو جهان از همه آفات گذشتم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۱۲ [ جمعه ۱۳۹۶/۰۵/۲۷ ] [ 21:10 ] [ آذر ]
فغان کز جور و کین این و آن افسرده جان گشتم پریشان خاطر و دلخسته و بی خانمان گشتم من آن بی آشیان مرغم که صیاد قضا روزی به دام غم اسیرم کرد، دور از آشیان گشتم نبُد جز مهربانی و وفا، کیش و طریق من به هر کس مهر ورزیدم ز جورش ناتوان گشتم غمی جانکاه می کاهد وجود و جسم و جانم را ز سوز عشق می سوزم که شمع بزم جان گشتم نه تاثیر فلک باشد نه نفرین ملک باشد خطای خلق می باشد که از غم بی امان گشتم نه آوا از دلم خیزد نه بر لب حرف جانسوزی زدم مهری به لب خاموش و مات و بی زبان گشتم به جان و دل نشان عشق جانان جاودان باشد به گمنامی گرفتم خو به عالم بی نشان گشتم گهی پروانه وش بر گردِ شمعِ عشق گردیدم گهی با مرغِ شب هم ناله و هم داستان گشتم شدم صابر درین محنت سرای عالمِ فانی گرفتارِ بلای هجر و آشوبِ زمان گشتم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۱۵ [ جمعه ۱۳۹۶/۰۵/۲۷ ] [ 21:4 ] [ آذر ]
سلطان ملک ارتضا، مولی علی موسی الرضا آئینه ذات خدا، مولی علی موسی الرضا بحر کرم، کان عطا، سرحلقه اهل ولا در امر او بودی قضا، مولی علی موسی الرضا آن رهبر راه یقین مسموم زهر ظلم و کین بر امر حق بودی رضا، مولی علی موسی الرضا موسی بن جعفر آن پدر، میر امم، فخر بشر دل یافت از نورش جلا، مولی علی موسی الرضا سال محق مولود او، تابان رخ مسعود او دریای رحمت از سخا، مولی علی موسی الرضا مولود یا ذیقعده دان، بد نام مادر خیزران سلطان اقلیم صفا، مولی علی موسی الرضا هم نجمه و هم باهره، مادر ملقب طاهره باشد امام الاتقیا، مولی علی موسی الرضا میرولا، فاضل رضی، صابر، وفی باصفا القاب آن ایزدنما، مولی علی موسی الرضا پنجاه و پنج آن رهنما از سال در دار فنا عمرش بدی ای با ولا، مولی علی موسی الرضا شمس هدایت بوده او، آن مظهر آیات هو دین خدا را رهنما، مولی علی موسی الرضا صابر غلام درگهش، کمتر بد از خاک رهش باشد ولی اولیا، مولی علی موسی الرضا
برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۳۱ [ پنجشنبه ۱۳۹۶/۰۵/۱۲ ] [ 23:50 ] [ آذر ]
نازنینا در هوایت ترکِ جان خواهم نمودن ترکِ جان و هستی و نام و نشان خواهم نمودن از سر و جان بگذرم در راهِ عشقِ روی یارم خویشتن را شهره در مُلکِ جهان خواهم نمودن نغمه خوانی می نمایم روز و شب چون عندلیبان بر سرِ هر شاخه گل آشیان خواهم نمودن گر چه بگذشتم ز هستی و مکان و نام و ننگش در سرِ کویِ وفای دل مکان خواهم نمودن باز جیشِ عشقِ جانان زد شبیخون بر سرِ من شرحِ عشق و عشقبازی را بیان خواهم نمودن ترکِ جان کردم چو فرهادِ پریشان این زمانه جان فدای شاهدِ شیرین زبان خواهم نمودن شهره در اقلیمِ عرفان صابرِ کرمانیم خوش سیرِ معنی در زمین و آسمان خواهم نمودن برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۴۲ [ دوشنبه ۱۳۹۶/۰۵/۰۹ ] [ 23:24 ] [ آذر ]
امروز به حمدلله دلشادم و خندانم می رقصم و می خندم سرمست و غزلخوانم پیمانه به کف آمد ساقی به بَرَم بنشست ز آن باده بنوشیدم مسرور شدی جانم دریای روانِ من موّاج نمی باشد فارغ ز غم و حرمان، آسوده ز طوفانم گلهای امیدِ دل امروز طراوتزاست در سیر و صفای جان، در باغ و گلستانم ذراتِ وجودم را روشن ز محبت کرد آن ماهِ درخشانم آن مهرِ فروزانم هر روز بود نوروز گر شاد بود روحم باشد شبِ قدرِ من وصلِ رُخِ جانانم این لحظه به دل دارم آرامش و آسایش چون کوه بود محکم از عشقِ تو پیمانم صابر غزلِ نغزت امروز اثر دارد با اهلِ صفا گفتی مست از میِ عرفانم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۳۳ [ دوشنبه ۱۳۹۶/۰۵/۰۹ ] [ 23:14 ] [ آذر ]
ساقی ز شرارِ عشق، سرمست و خرابم کن در بزمِ طرب امشب، مستِ می نابم کن بس قامتِ تو دلجوست بنمای قیام ای دوست آسوده دل و راحت از روزِ حسابم کن از قیدِ ریا رستم در بندِ تو پابستم از عشقِ تو سرمستم فرشاد و خرابم کن ای مطربِ بزمِ جان بنمای مرا شادان مسرور و خوش و خندان با چنگ و ربابم کن شیرینِ دل آرائی دلداده چو فرهادم بگداخته ای دل را ز آن شعله کبابم کن با حسرت و ناکامی یک عمر به سر بردم در بوته هجرانت، بگذار و مذابم کن من صابرِ مدهوشم افسرده و خاموشم در میکده وحدت، سرمستِ شرابم کن برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۴۶ [ یکشنبه ۱۳۹۶/۰۵/۰۱ ] [ 21:1 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
