|
| ||
|
سخن روز |
شمع سان از عشقِ آن جانانه می سوزم هنوز در میانِ بزم چون پروانه می سوزم هنوز آتشی افروخت داغِ عشق در جان و دلم محو و بیخود در برِ جانانه می سوزم هنوز ای که بُردی از من دیوانه دل صبر و قرار با دلی غمدیده و دیوانه می سوزم هنوز از نظر کی رفته ای ای شاهدِ صاحب نظر از فراقت واله و مستانه می سوزم هنوز در خراباتِ مغان، مست و خراب و باده نوش لب نهادم بر لبِ پیمانه می سوزم هنوز تا که چشمِ دل گشودم جز صفا چیزی ندید مستِ حق در کعبه و بتخانه می سوزم هنوز صابرم آئینه جان را نمودم صیقلی گشته ام از خویشتن بیگانه، می سوزم هنوز برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۳۲۴ [ دوشنبه ۱۳۹۶/۰۵/۳۰ ] [ 20:5 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
