سخن روز

پيوندهای روزانه

بیا بیا که سخن از می و مغان گویم

سخن ز باده کشان و ز مطربان گویم

ز پیر و میکده و جام و ساغر و باده

ز می فروش و ز آئینِ می کشان گویم

ز باده ای که همه انبیا از آن بنوشیدند

که جان به کف همه بودند و شرحِ آن گویم

ز باده ای که همه اولیا از آن سرمست

ز ساغری که در آن بوده زهرِ جان گویم

ز پیرِ باده فروشان علیِ عمرانی

ز باده بود دوازده عدد عیان گویم

ز نورِ باده برافروز جامِ ما ساقی

ز حافظ و سخنِ نغز، خوش بیان گویم

ز معرفت که همه عارفان حق دارند

ز میرِ مُلکِ ولا، صاحب زمان گویم

ببند لب ز سخن صابرا مگو به عوام

که من ز طبعِ روان شعرِ جاودان گویم


برچسب‌ها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۱۵
[ جمعه ۱۳۹۶/۰۳/۲۶ ] [ 15:3 ] [ آذر ]

به صبح و شام منِ زار یا علی گویم

به دامِ غصه گرفتار یا علی گویم

علی حقیقتِ مطلق ولیِ حق باشد

به دل بود غمِ بسیار یا علی گویم

علیست وفقِ عدد (لا اله الا هو)

چو بختِ من شده بیدار یا علی گویم

ز راهِ عشقِ علی، حق شناس باید شد

ز سوزِ عشقِ شرربار یا علی گویم

علی جمالِ جمیلش به قلب و جان زده نقش

شوم چو غرقه افکار یا علی گویم

علیست آن که مثالش در این جهان نبود

به وصفِ آن شهِ ابرار یا علی گویم

محمد و علی، چون نورِ واحدند بدان

به نورِ حضرتِ دادار یا علی گویم

فدای حُبِّ علی جان و مال و هستی ما

شدم چو محرمِ اسرار یا علی گویم

همیشه ذاکرِ ذکرِ خدا بود صابر

به باغ و گلشن و گلزار یا علی گویم


برچسب‌ها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۱۴
[ جمعه ۱۳۹۶/۰۳/۲۶ ] [ 14:58 ] [ آذر ]

بزن ای مطربِ جان از غمِ جانانِ جان سوزم

به روز و شب من دیوانه بی خانمان سوزم

چرا در آتشِ احساس می سوزی وجودم را

من آن شمعم که سر تا پا ز عشقِ جاودان سوزم

نوای سازِ حُزن انگیزِ تو آتش به جانم زد

من از آن زیر و بمهای نوای هر فغان سوزم

چه آشوبی به پا شد در دلِ تنگم نمی دانم

که هر جا می روم در آتشِ رنجی نهان سوزم

مرا نشناخت کس من عاشقی خونین جگر بودم

ز اندوه و غم و درد و فراق و رنجِ جان سوزم

زدم در خرمنِ طاعت شررها رند و بی باکم

ز سوز و سازِ دل در بزم و جمعِ دوستان سوزم

ز آهنگِ محبت نغمه مستانه سر دادم

ز شور و حال خود با سینه ای آتش فشان سوزم

ز سازت شور بر پا کرده ای ای شاهدِ شیدا

من از شور و نوایت بی قرار و بی امان سوزم

شدم مشهور دنیای جنونِ عشقِ دل صابر

شدم آشفته و آشفته خاطر این زمان سوزم


برچسب‌ها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۰۵
[ جمعه ۱۳۹۶/۰۳/۱۹ ] [ 20:7 ] [ آذر ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي
ايـن كشتــه‌ي احـساس و بـلا را نشناسي
بازيــچـه‌ي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم
ديـــوانـــه‌ي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي
از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقه‌ي خون است
دلســوختـــه‌ي عشـق خـــدا را نشناسي
آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم
ايـن دلــشــده‌ي بـــي‌سرو پا را نشناسي
كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست
غـــم‌پـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي
من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم
ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي
افسون شده‌ٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم
سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي
ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس
ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي
مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم
آواره‌ي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي
شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم
دلـــداده‌ي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي
از خـويش بُـــريدم چو شدم واله‌ي عشقت
آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي

                صابر کرمانی
امکانات وب
فروش بک لینک طراحی سایت