|
| ||
|
سخن روز |
مرا هوش و فکر و خیالی نمانده دگر بهر من شور و حالی نمانده چنان از جهان و تمنا گذشتم غم بیم و رنج و زوالی نمانده پریشان و افسرده و ناتوانم برایم به غیر از ملالی نمانده مرا برق عشقت سراپا بسوزد به دل وصلی و اتصالی نمانده به غیر از نشاط و صفا و محبت شعار دلی و خیالی نمانده نه آسوده حالم نه اهل کمالم مرا ذوقِ فضل و کمالی نمانده به کوی خرابات مسکن گزیدم زر و سیم و جاه و جمالی نمانده برای تسلیِ جان و روانم پریچهره مه جمالی نمانده شدم صابرِ زار و پژمان و بیدل مرا شیون و قیل و قالی نمانده برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۷۳۱ [ شنبه ۱۳۹۵/۱۱/۳۰ ] [ 18:33 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
