|
| ||
|
سخن روز |
بر خوان شاه حسن و محبت، گدا شدم از دیدنش خجسته و حاجت روا شدم دلدار، دل ز سینه تنگم ربود و رفت دیوانه دل به بند بلا، مبتلا شدم بیرون شدست دامن صبرم ز دست دل افسون چشم شاهد شیرین ادا شدم دیدم بقای زندگیم بود در فنا تسلیم عشق یار دلم شد، فدا شدم عمری هوای لاله رخان بوده در سرم از بسکه ناله کرده دلم، بینوا شدم در بیخودی تجلی جان گشت جلوه گر از خود گذشته قابل فیض خدا شدم راضی شدم به حکمِ خداوند و صابرم در عالمِ صفا و حقیقت، رضا شدم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۲۹ [ سه شنبه ۱۳۹۵/۱۰/۱۴ ] [ 17:53 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
