خواهی که شوی عارف از جان و جهان بگذر

تا اینکه شوی واقف بر رازِ دل و دلبر

از جسم ضعیفم لیک از روح قوی باشم

در ظرف نمی‌گنجد دریای پر از گوهر

نی طالبِ دنیایم نی مایلِ عقبایم

من عاشقِ مولایم، از مرحمتِ حیدر

از دامِ هوس جستم از وحشت و غم رستم

بر لطفِ خدا بستم، جان و دل پُر اخگر

پُر از می عرفان کن پیمانه جانم را

ای ساقی فرخ‌پی ای شاهِ دل و سرور

ره سوی خدا باشد از راهِ ولای تو

نی راهِ خیالات این مردمِ افسونگر

آشوبِ قیامت را دیدم ز قیامِ تو

ای دلبر زیبارو، ای شاهدِ سیمین‌بر

شد قصه عشقِ من ضرب‌المثلِ عالم

از پرتوِ رخسارِ معشوقه مه‌منظر

صابر ز می عشقت مست است و خراباتی

نوشد می نابِ عشق از جام و خُم و ساغر

شد روزِ عیدِ نوروز تا تهنیت بگویم

اهلِ صفا بیایند پیمانه‌کش به کویم

تحویلِ سال می‌گفت شیخی به خادمِ خویش

سجاده را بینداز تا ذکرِ حق بگویم

رندی ز وجد می‌گفت ساقی بده شرابم

تا با شرابِ گلگون دلقِ ریا بشویم

گفتا به غمگساری معشوقِ گلعذاری

در بوستانِ عرفان بنما نظر به رویم

با غنج و غمزه و ناز می‌گفت گل به بلبل

بنما نظر ز شادی بر چهره نکویم

در کف گرفت ساقی جام و سبوی باده

گفتا که جرعه‌ای نوش از ساغر و سبویم

درویش خاکساری هو حق علی علی گو

گفتا مصون بمانند رندان ز ذکرِ هویم

صابر ز شوق و شادی مستِ شرابِ وصلت

گفتا نگار آمد از مرحمت به سویم