ای جلالِ کبریائی از وجودت آشکار

ای جمالِ ذاتِ حق ای مُلکِ دل را شهریار

ای حسین‌بن‌علی ای منبعِ جود و سخا

ای رخِ نورانیت آئینه‌دارِ کردگار

ای که عشقت بُرده صبر و طاقت از پیر و جوان

ای که نامِ نامی تو در دو عالم پایدار

ای که حُسنِ عالم‌افروزت به‌سانِ نورِ طور

موسی جان را نموده از تجلی نور بار

در شجاعت ای ولی‌المومنین باشی شهیر

چون تو جانباز و فداکاری ندیده روزگار

در سخاوت شهره و ضرب‌المثل در خاص و عام

در رشادت نیست مانندت توئی عالم‌مدار

نغمه‌هایت دلنشین و خطبه‌هایت آتشین

ای عزیزِ فاطمه ای پیشوای نامدار

روی دستت شد شهید آن کودکِ پاک و رضیع

بوده صبر و طاقتت مانند کوهی استوار

یکصد و هفتاد و دو جانباز در راهت شهید

گر چه شد مشهور هفتاد و دو تن ای گلعذار

نوجوانانِ بنی‌هاشم ز عشقت جان فدا

حضرتِ عباس در دشتِ بلا شد جان‌نثار

خواهرانت وای و ویلاگو اسیر و در به در

خاندانت در مصیبت غمگسار و سوگوار

خیمه‌گاهت شد شرربار از جفای خصمِ دون

حضرتِ سجاد زین‌العابدین شد بی قرار

صابرا عشقِ حسین‌بن‌علی فیضت دهد

طبعِ شیوای تو باشد پُر ز درِّ شاهوار

دم می‌زنم زِ عشق و ولای تو یاعلی
سر می‌نهم زِ صدق، به پای تو یاعلی

بر لوح دل به‌غیر جمالِ تو نقش نیست
واصل شدم به فیضِ لقای تو یاعلی

دارد بس افتخار به شاهانِ تاجدار
هر بنده‌ی فقیر و گدایِ تو یاعلی

نامت علی و یکصد و ده هست در عدد
نصفش مجیب و ذکر و دعای تو یاعلی

خمسش حبیب و عُشر بود اسم ذات هو
برپا بود جهان ز بقایِ تو یاعلی

کون و مکان و لوح و سموات و عرش و فرش
خلقت شدند جمله زِ رأی تو یاعلی

عرش خدا که قلبِ محبان باصفاست
بود از نخست منزل و جای تو یاعلی

هر دم رسد به گوش دل و جان عاشقان
آوایِ عشق و شور و نوای تو یاعلی

مستم ز شوق و نغمۀ مستانه میزنم
چون بلبلی به باغ صفای تو یاعلی

منصوروار هر که بنوشد شرابِ عشق
واقف شود به سرّ خفایِ تو یاعلی

باشد مصون ز حیلۀ شیطان و شرّ  نفس
هر عاشقی ز لطف و وفای تو یاعلی

تسبیح‌خوان به امر خدا تا که شد ملک
بگشود لب به مدح و ثنای تو یاعلی

فلک وجود غرقۀ بحر نعیم توست
هستی است قطره‌ای ز سخای تو یاعلی

صابر قدم به حصن ولایت نهاد و گفت
روشن‌دلم ز نور ولایِ تو یاعلی

ای بت لاله رخ ای سرو خرامان تو بیا
ای عزیز دل و جان ای مه تابان تو بیا

ای که رفتی ز برم مهر تو آرامش جان
از وفا و کرم آرام دل و جان تو بیا

نو گل و غنچه خندان گلستان وجود
ای صفای دل محزون و پریشان تو بیا

ز آشنایی تو جز رنج ندیدم چیزی
ای غمت مایه آرامش و درمان تو بیا

خاطرات من و آسایش روحم بودی
ای پری روی من ای جلوه عرفان تو بیا

پرده بردار ز رخساره همچون قمرت
ای فروغ دل افسرده و پژمان تو بیا

باز آرام به این روح پریشانم بخش
ای جفاکار من ای باعث حرمان تو بیا

رفته ای لیک ز خاطر نرود یاد خوشت
آتش عشق بود شعله سوزان تو بیا

نروی از دل غمدیده صابر آنی
ای جمال تو فروزنده و رخشان تو بیا