|
| ||
|
سخن روز |
شد روزِ عیدِ نوروز تا تهنیت بگویم اهلِ صفا بیایند پیمانهکش به کویم تحویلِ سال میگفت شیخی به خادمِ خویش سجاده را بینداز تا ذکرِ حق بگویم رندی ز وجد میگفت ساقی بده شرابم تا با شرابِ گلگون دلقِ ریا بشویم گفتا به غمگساری معشوقِ گلعذاری در بوستانِ عرفان بنما نظر به رویم با غنج و غمزه و ناز میگفت گل به بلبل بنما نظر ز شادی بر چهره نکویم در کف گرفت ساقی جام و سبوی باده گفتا که جرعهای نوش از ساغر و سبویم درویش خاکساری هو حق علی علی گو گفتا مصون بمانند رندان ز ذکرِ هویم صابر ز شوق و شادی مستِ شرابِ وصلت گفتا نگار آمد از مرحمت به سویم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۰۹ [ پنجشنبه ۱۳۹۸/۱۲/۲۹ ] [ 19:0 ] [ آذر ]
باشد همیشه در نظر من جمال تو روشندلم ز نور رخ بیمثال تو با یاد روی ماه تو آسودهخاطرم باشد بهشت اهل حقیقت خیالِ تو بیاعتناء شود به جنان و قصور و حور هر کس تمتعی ببرد از وصالِ تو جاه و جلال منصب و قدر خدائیت هرگز به وصف خلق نیاید جلالِ تو محراب عارفان خدابین بود ز صدق ابروی روحپرور همچون حلالِ تو ای مظهر کمال و بزرگی و اقتدار قاصر شدست عقل بشر از کمال تو سروسهی که شهره آفاق گشته است باشد نشان ز سرو قد بیهمال تو خلق خوش تو معجزه رویت بود بهشت مبهوت گشته پیر و جوان از خصال تو ای جلوهبخش خاطر و دلهای عارفان باشد به مبدا ازلی اتصال تو باشی همیشه باقی و جاوید و پایدار تا هست روزگار نباشد زوال تو از قامت تو رمز قیامت شد آشکار سر قیام قامت با اعتدال تو صابر دم از ولایت و عشق تو میزند باشد خراب و مست شراب زلال تو برچسبها: ع, صفحات ۷۹ و ۸۰ [ پنجشنبه ۱۳۹۸/۱۲/۲۲ ] [ 18:55 ] [ آذر ]
ذکرِ دل و زبانِ ما، علی علی علی علی مونسِ قلب و جانِ ما، علی علی علی علی در آسمان و در زمین جلوه روی او مبین نورِ دل و روانِ ما، علی علی علی علی جمالِ کعبه یقین، علی امیرِ مومنین ولای او جنانِ ما، علی علی علی علی علیست مظهرِ خدا، علیست رهبرِ ولا نهان و هم عیانِ ما، علی علی علی علی حقیقتِ جهانِ دل، بود ورای آب و گل فروغِ جاودانِ ما، علی علی علی علی جمالِ او جمالِ حق، جلالِ او جلالِ حق حقایقِ بیانِ ما، علی علی علی علی علیست والی الولی ولای او حصارِ دین عزیز و مهربانِ ما، علی علی علی علی به گوشِ هوش می رسد ندای یا علی مدد بود به تن توانِ ما، علی علی علی علی ندای صابر این زمان رسد به گوشِ این و آن امانِ رازدانِ ما، علی علی علی علی برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۸۴۴ [ شنبه ۱۳۹۸/۱۲/۱۷ ] [ 18:47 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
