|
| ||
|
سخن روز |
گوهري بودم، در چشمِ خسان خوار شدم در كمندِ غمِ ايّام گرفتار شدم روز و شب غوطهورم غوطهورِ بحرِ خيال موجِ بيلنگر اين قُلزمِ ذخّار شدم بسكه ديدم ز زن و مرد جفاكاري و جور از همه خلقِ جهان يكسره بيزار شدم خدمتِ پيرِ مغان را ز دل و جان كردم لايقِ خدمت آن مونسِ ابرار شدم گوشۀ ميكدۀ عشق مكان بگرفتم مست ولايعقل از آن بادۀ سرشار شدم شمعسان سوختم و قطرهصفت آب شدم تا كه در عالمِ دل محرمِ اسرار شدم سينهام مخزن رازست و دلم منبعِ عشق رستم از بندِ خودي واصلِ دلدار شدم از نسيمِ كرم و لطف وعنايت همه شب همدم و همنفسِ يارِ وفادار شدم صابرم نغمۀ دل شعرِ روانم باشد مرغِ خوش نغمۀ گلزارِ رُخِ يار شدم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 433 [ شنبه ۱۳۹۴/۰۶/۲۸ ] [ 20:27 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
