|
| ||
|
سخن روز |
داغِ عشقت در دلِ تنگم اثر دارد هنوز آتشِ هجرت به جانِ من شرر دارد هنوز حاصلِ این زندگی عشقست و مهر و دوستی دل ز اسرارِ ولایِ حق خبر دارد هنوز عارفِ سالک دم از مهر و عطوفت می زند جانبِ میخانۀ وحدت گذر دارد هنوز مزرعِ جان و دل از آبِ محبت گشته سبز شاخِ امیدِ حیات و جان ثمر دارد هنوز عاشقِ شوریده سر دیوانۀ خونین جگر بر جمالِ دلربای او نظر دارد هنوز طایرِ روح و روانم با دو بالِ معرفت جانبِ سلطانِ جان، قصدِ سفر دارد هنوز سازِ عشقِ صابرِ سرمست، را بشنو به گوش نغمۀ جانسوزِ عشقِ او اثر دارد هنوز [ جمعه ۱۳۹۲/۰۴/۲۸ ] [ 22:2 ] [ آذر ]
یــار و نــــدیــــم این دل دیـــوانــه ام توئی نطق و کلام و قصه و افسانه ام توئی شـــورت به ســر بلای غمت در نهـــاد من شمع و شرار خــــرمن پروانه ام توئی بس روز و شب به بحـر محبت فـــرو شدم دیـــدم یگانه گــــوهــر دردانه ام توئی جـــان را نثـــار عشق و محبت نمــــوده ام دلـــدار و یار و همـدم و جانه ام توئی مست و خراب باده ی چشمت شدم مدام در بزم انس، سـاقی میخانه ام توئی بگـــذار پا بـه مجلس و شـــوری به پا نمــا رونق فـزای محفل و کاشانه ام توئی یک لحظه هـــم ز خاطــر صـــابر نمی روی دارم یـقیــــن که در دل ویـــــــرانه ام توئی برچسبها: غزلیات [ سه شنبه ۱۳۹۲/۰۴/۱۸ ] [ 10:0 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
نه اعتنا به سكندر نه جامجم دارم نه جاه و منصب و ني سكه و درم دارم بود مطابقِ اندوه نامِ نامي حق دلي ز غصه و اندوه پُر الم دارم نبوده بهره و عيشي به مُلكِ پيدايش كنون به اصلِ دو عالم رهِ عدم دارم مكانِ اصلي روح و روان به عرشِ برين ز تركِ جان و بدن كي فغان و غم دارم به عشقِ صاحبِ دل ميكنم قيام و سجود خوشم دلي ز صفا، پاك و محترم دارم چه هوده مُلكِ جهان در تصرفم باشد چو لطفِ ذاتِ الهي بود چه كم دارم ز لطف و رحمتِ سلطانِ جان شدم صابر نظر به لطف و كراماتِ ذوالكرم دارم [ یکشنبه ۱۳۹۲/۰۴/۱۶ ] [ 21:22 ] [ آذر ]
گرفتارِ غمی جانکاه و رنجی پایدارم من پریشان خاطر و محزون و زار و دل فکارم من سفر کردم که شاید خاطرت گردد فراموشم فزون شد شورِ احساس و غمین و داغدارم من نوایم بینوائی نغمه ام سازِ فراموشی کشیدم بارِ هجران و اسیرِ عشقِ یارم من بهارِ آرزوی دل خزان گشت و پریشانم در این ویرانسرای مُلکِ فانی بی قرارم من دَمی احساسِ آرامش نکردم منقلب بودم خریدارِ غمِ عشق و جفای آن نگارم من به یادت می سرایم شعر و می نالم ز هجرانت به هر شب در سمواتِ ولا، اختر شمارم من صفای باطن و جانم بود از نورِ عشق او وفا جویم صفا کیشم به راهت جان نثارم من کلام و نغمۀ صابر بود از شورِ احساسش به گلزارِ صفای عشق، قمری و هزارم من
[ شنبه ۱۳۹۲/۰۴/۱۵ ] [ 22:41 ] [ آذر ]
 گفتي تـو را رُسـوا كنـم، اكنــون كه رُســوايم بيا گفتي تـو را شيدا كنم، اكنــون كـه شيدايم بيا يكدم نخــواهـم زندگي بي سُوز و سازِ عاشقي تنهـا ز عشقت سر خوشم اكنون كه تنهايم بيا روح پـَـريـشــان مـَــرا يـك لحـظــه آرامـــي بـِــده مجنون صفت، ديـوانه دل، در كـوه و صحرايم بيا اي نازنـيـن، اي دلبـــرم، مـن از جهـــاني ديگــرم سَـر گـشته و خـونيـن جِگر رسواي رسوايم بيا گه باده نوشي ميكنم، گاهي خموشي مي كنم هـــر لحظه دارم حالتي، اي يـــار زيـبـــايــم بيا روزي خبـــر گيـري ز من، كز من نمييابي نشان اكنــون كه در دنياي غم، پُــر شور و غوغايم بيا صــابـــر شدم تا اين زمان، شوري دگــر بر پا كنم در بــوسـتــانِ آرزو اي سَـــــــروِ رَعـنـــايـــــم بيــا برچسبها: گذری بر دیوان صابر کرمانی [ جمعه ۱۳۹۲/۰۴/۱۴ ] [ 10:0 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
 از هجــــــر یـــار در دل شبهـــا گــــریستم مـــوجــم مـــن از تلاطـم دریا گریستم در بزم انس و مجلس ماتم به صبح و شام گاهی نهـــان و گاه هـــویــدا گریستم اشکـــــم ز دیـــدگان مــن ناتـوان بـــریخت تنها شــدم به گوشه ی تنها گریستم انـــدوه و غصه، رنج و بلا شـــد نصیب من در کنج غم به نیمه ی شبها گریستم چـــــون ابــــــر نــوبهـــار ز طـوفان حادثات در باغ و راغ و دامــن صحـــرا گریستم تا از بهشت وصل تـــو شــد مـرغ دل جدا آدم صفت به صحنه ی دنیــا گریستم صابر شـــدم تـــرانه ی مستی زنم مـدام کـــز داغ عشق شاهــد زیبـــا گـــریستم
برچسبها: غزلیات [ سه شنبه ۱۳۹۲/۰۴/۱۱ ] [ 0:15 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
امشب به یادِ دوست چو پیمانه می زنم دستِ طلب به دامنِ جانانه می زنم سر می نهم به خاکِ رهِ پیر می فروش من بوسه ها به درگه میخانه می زنم تا آشنای عشق شدم غافلم ز خویش هر صبح و شام نغمۀ مستانه می زنم تا بوریای فقر بود مسندم، بدان پا بر بساط و حشمتِ شاهانه می زنم تا هست روح در بدن و جان به قالبم دم از وفای دست صمیمانه می زنم دل گشته است مخزنِ راز و صفای عشق کی دم ز حرف و قصه و افسانه می زنم صابر شدم به گوشه غم می برم پناه از جامِ عشق، بادۀ صبحانه می زنم [ دوشنبه ۱۳۹۲/۰۴/۱۰ ] [ 21:47 ] [ آذر ]
 دوش از درِ ميخـــانه خـــراب آمــــده بـــودم با ساز و دف و جامِ شــراب آمده بودم در حـــالِ سماع، رقصكنـان، خندهزنان، مست با نغمـــه و آهنــگ و ربــاب آمده بودم انــدوه نبُد در دل و ســــرمست و قـــــدحنوش آســوده ز انـــدوه و عـــذاب آمده بودم از قامتِ ساقي چــــو قيامت شـــــــده بـــــرپا فــــارغ ز غـــمِ روزِ حســاب آمده بودم اي فـــــردِ رياكار به كـــــوري تـــــو دوشيـــــن پيمانهكش و مست و خراب آمده بودم پيمانه به كف، نغمه به لب، سرخوش و شيدا با ساغــــرِ پُـــر از ميِ نـاب آمده بودم صــابــــر شـــــدهام رهــــــروِ دنيــــــايِ يقينم صــــد شكـــــر كه از راهِ صـــــواب آمـده بودم برچسبها: غزلیات [ جمعه ۱۳۹۲/۰۴/۰۷ ] [ 0:50 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
ز صدقِ باطن و صفا علی بگو علی بجو بیا به محفلِ وفا علی بگو علی بجو فروغِ لم یزل بود جمالِ شاهدِ ازل بود جمیلِ حق نما علی بگو علی بجو همیشه بوده جان به کف به راهِ دینِ مصطفی تو هم به صبح و هم مسا علی بگو علی بجو همیشه در جهان بود ولایتِ علی عیان به حالِ شادی و عزا علی بگو علی بجو به ظاهر و نهان بود علی امام و رهنما به حالِ سلم و هم رضا علی بگو علی بجو عبادت و قناعت و شجاعت و شهامتش فزون ز حدِ فکرِ ما علی بگو علی بجو تو.لدِ علی بود میانِ خانۀ خدا چو هست کعبۀ ولا علی بگو علی بجو چو بوده غرقِ ذکرِ حق ز ظلم و کین شهید شد نبوده حق از او جدا علی بگو علی بجو امیرِ قلبِ رازدان، علی والی الولی به مرد و زن کند صلا علی بگو علی بجو رسد تو را چو مشکلی ز صدقِ دل بگو علی که حاجتت شود روا علی بگو علی بجو بیانِ فضلِ او فزون ز حدِ قدرتِ بشر علیست میرِ لافتی علی بگو علی بجو رموزی از مقامِ او بیان شدست در بیان به هَل اَتی و اِنّما علی بگو علی بجو به رمز و رازِ اهلِ دل چو گشته ای تو آشنا به مدح و حکمت و ثنا علی بگو علی بجو ز بی نشانِ محض او نشان بود در این جهان علیست، مظهرِِ خدا علی بگو علی بجو علی نجات می دهد، تو را ز هر غم و خطر برای رستن از بلا علی بگو علی بجو وساوسِ درونیت، تو را نموده مبتلا ز چنگِ نفس شو رها علی بگو علی بجو بیا ز نورِ معرفت وجود را منیر کن رسی به عرشِ کبریا علی بگو علی بجو عزیزِ ذاتِ حق بود امینِ راز و متقی علی امامِ اتقیا علی بگو علی بجو زبانِ صابر از یقین به مدحِ او گشوده شد بود ز دل سخن سرا علی بگو علی بجو [ پنجشنبه ۱۳۹۲/۰۴/۰۶ ] [ 21:51 ] [ آذر ]
 جمــــال کبــــریای حـــــق عیانست محمـــد مــهــــدی صــــاحب زمانست بــــزن دست طلب بــــر دامـــــن او که باشــــــد ذات پــاک و بــاطنش هو فــــــــــــروغ تابنـــاکش، تــابش دل تجـلــــی رخــــش، آرامــــــــــش دل ولی الله اعظـــــم جـان جــان است فـــــروغش در زمیــن و آسمان است به چشم اهل دل باشـــد پــدیـــدار به ظاهــــــر مختفی بـاشـــــد ز انظار تــــجلیـــش، تجلــــــی الهـــــــــی کنــــــد پیـــــــر و جـــــوان را رهنمایی بـــرون آیــد بــرون از پـــرده ی غیب که باشـــد منتقم جانبخش و بی ریب ز هـــر پیـغمبــــری دارد نشــــــانی بکـــــن در راه وصلـــــش جــانفشانی مــــرا مامـــــور تـــرویج و بیان کـــرد جمـــال بی مثــــالش را عیـــــان کرد که من طوطی صفت باشم به گفتار به من گـــویند و من گـــــویم به تکرار ولا اصل یـــقین و نـــور دیــــن است شه ملک ولایت بــــی قـــــرین است ســــر و جــانم فـــدای صاحب الامر به گوش آیــــد نــــــدای صاحب الامر ولـــــی حــقتــعـــالی قطب جــــانم شــــــود از پـــــرتـــــوش روشن روانم جمـــــال عــــالــــم آرایش منیرست به چشم بـــاطن آنکــــــس بصیرست بصیــــرت بـــاطنیه، نـــــــور جانست عیــــان از جلــــــوه ی غیب نهانست چـــــو دل از نور معنی گشت روشن همــــه ذرات جـــــانت گشت گلشن ببــینــی اولیـــــای بـــا یــــقیــــن را همــــه روحـــانیــــــان پـــاکــــدین را الهـــی دوره ی آسیــب و بیم است زمان را وحشت و رنجی عظیم است چـــو قــــرن چـــارده قرن امام است امـــام شیعیان صـــــاحب زمان است بکـــن یـــارب تعجیـــل در ظهـــورش ظهـــــور مـــوفور النـــــــور و سرورش همــــه شــــوریده حــال و مبتلائیم گـــــرفتـــــار غــــم و رنـــــج و بلائیم الهــــــــا رحمت تـــــو عــــامست عطا و جود و احسانت مــــدام است تفضل کن به صابــر خسته جان شد ز جــــور زنـــــدگانی بی امــــان شد روانــش را فـــــــروغ جــاودان بخش تجلـــی روان و نـــــــور جــان بخش
برچسبها: مثنوی [ دوشنبه ۱۳۹۲/۰۴/۰۳ ] [ 0:28 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
ولّیِ حضرتِ حق مهدی صاحب زمان آید نشان از بی نشان از عالمِ غیب و نهان آید نبی خوی و علی صولت ز زهرا عفت و عصمت حَسَن صبر و حسین آیت امامِ انس و جان آید ز سجاد او نشان دارد ز باقر نورِ جان دارد ز صادق صد بیان دارد ولّیِ والیان آید ز کاظم علم و عرفانش، رضا رضوانِ ایمانش تقی و هم نقی، خوانش، ز ذاتِ حق نشان آید پدر آن عسکری باشد که هیبت را از او دارد برای خلقِ عالم رهنمائی مهربان آید دهد آبِ حیاتِ معرفت ما را لبِ لعلش امیرِ ملکِ معنی، میرِ تقوی، جانِ جان آید صراط المستقیمِ دینِ حق را رهبر و مولی جهانی حکمت و عرفان ولّیِ رازدان آید بیاید خاشع و خاضع، جهان در تحتِ فرمانش روان در امرِ او باشد که آن اصلِ روان آید جمالِ عالم آرایش بود آئینۀ سبحان امیر و آمر و فرمانروای حق بیان آید سریرِ معرفت را شهریار و سرور و والا فروزان مهرِ رخشانِ دل پیر و جوان آید ملائک در رکابش فوج فوج آیند و حق حق گو که عیسی پیروِ او باشد و از آسمان آید جلال و قدرِ او بی حد بود او صاحبِ قدرت ولی الله اعظم قبله گاه مومنان آید جلالش از جلالِ ذوالجلال و حاکمِ مطلق وجودش منبع فیض و کرامت، حکمران آید دمادم صابرِ کرمانی شوریده سر گوید یقین دارم که سلطانِ ولایِ دل عیان آید برچسبها: غزلیات [ یکشنبه ۱۳۹۲/۰۴/۰۲ ] [ 17:53 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
