|
| ||
|
سخن روز |
نمی دانم چرا شد بی تفاوت روزگارِ من مرا در وادی حیرت رها بنمود یارِ من نه دلداری نه دلبندی نه امیدی نه پیوندی چرا یکسان بود فصلِ خزان و نوبهارِ من چو شمعی شعله ور بودم به بزم و محفلِ یاران کنون خاموش می باشم ببین حالِ فکارِ من دلم بحری خروشان بود و روحم قلزمی جوشان کنون چون برکه ای آرام باشد قلبِ زارِ من نگاهم بود گویا، جان پریشان، دیده ام گریان نه می گریم نه می خندم نه یاری در کنارِ من وجودم بود لبریزِ محبت عشق در جانم صفای خاطر و مهر و وفاداری شعارِ من بسان شبنمِ پاکی به روی خاک افتادم ز داغِ سینه ام صد لاله روید از مزارِ من اگر چه بوده ام یک عمر صابر، در غمِ جانان برون رفت عاقبت از کف عنانِ اختیارِ من برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۵۸ [ پنجشنبه ۱۳۹۶/۱۰/۲۸ ] [ 19:38 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
