|
| ||
|
سخن روز |
از هجرِ یار در دلِ شبها گریستم موجم من از تلاطمِ دریا گریستم در بزمِ اُنس و مجلسِ ماتم به صبح و شام گاهی نهان و گاه هویدا گریستم اشکم ز دیدگانِ منِ ناتوان بریخت تنها شدم به گوشه ی تنها گریستم اندوه و غصه، رنج و بلا شد نصیبِ من در کُنجِ غم به نیمه شبها گریستم چون ابرِ نوبهار ز طوفانِ حادثات در باغ و راغ و دامن و صحرا گریستم تا از بهشتِ وصلِ تو شد مرغِ دل جدا آدم صفت به صحنه دنیا گریستم صابر شدم ترانه مستی زنم مدام کز داغِ عشقِ شاهدِ زیبا گریستم
برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۰۲ [ چهارشنبه ۱۳۹۶/۱۰/۲۰ ] [ 17:50 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
