|
| ||
|
سخن روز |
کس نگردد باخبر از رنجِ بی پایانِ من نشنود گوشی دگر این ناله و افغانِ من در میانِ خودپرستان دم فروبندم ز عشق سوختم من، مشتعل شد آتشِ پنهانِ من روزها سرگشته و شبها گرفتارِ غمم کس نمی گردد طبیبِ دردِ بی درمانِ من عاشقِ عشق و گرفتارِ بلای او شدم تا که هستم شعله ور باشد وجود و جانِ من آشنایانِ محبت واقفِ حالِ منند خونِ دل جاری بود از دیده گریانِ من می گدازم همچو شمع و خون جگر باشم ز عشق شعله ها آید بُرون از این دلِ سوزانِ من منبعِ الهام غیبِ یار می باشد دلم هست ظاهر از بیان و شعر و سوزِ جانِ من صابرم تا زنده ام گمنام باشم در جهان بعد مرگِ من بماند دفتر و دیوانِ من برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۸۰ [ چهارشنبه ۱۳۹۵/۱۱/۱۳ ] [ 22:9 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
