|
| ||
|
سخن روز |
عیبم همین که اهلِ دل و با وفا شدم از خود گذشته مظهرِ صدق و صفا شدم از بسکه بارِ غصه و اندوه و رنج و غم بر دوشِ جانِ خسته کشیدم، دوتا شدم کس آشنای فکرِ پریشانِ من نبود دور از دیارِ مردمِ ناآشنا شدم یاران فریبکار و رفیقان جفامنش گشتم غمین ز رنجِ فراوان، فنا شدم پیر و جوان اسیرِ خور و خواب و شهوتند ز احساسِ گنگ و مبهمِ خود بینوا شدم آگه نگشت هیچکس از سرنوشتِ من تسلیمِ چنگِ عشق و فنا، جان فدا شدم صابر شرابِ ناب بنوش و به عیش کوش کمتر بگو به بندِ بلا، مبتلا شدم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۳۰ [ چهارشنبه ۱۳۹۵/۱۰/۱۵ ] [ 17:51 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
