|
| ||
|
سخن روز |
آن دم که من ز مونس جانم جدا شدم افسرده و شکسته دل و بینوا شدم افتاد رعشه ای به تن و جسم و قلب من غمگین و بی قرار ز جور و جفا شدم ای یار آشنای تو بودم ز عشق دل از داغ عشق خون جگر و جان فدا شدم آرامش و قرار دگر نیست در دلم محو جفای آن بت دیر آشنا شدم هر صبح و شام بار بلا می کشم به دوش سنگین شدست بار بلا، مبتلا شدم گویند صبر کن شب هجران سحر شود بی صبر و بی قرار ز بیم و بلا شدم من در ازای مهر و وفا، دیده ام جفا صابر شدم ز فیض ازل با صفا شدم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۲۸ [ دوشنبه ۱۳۹۵/۱۰/۱۳ ] [ 18:52 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
